Persconcentratie en pluriformiteit… is dat nog een item? TMG en Persgroep alleenheersers

In een grijs verleden was persconcentratie (bij de Socialistiese Uitgeverij Nijmegen SUN schreven ze dat in 1972 als Perskoncentratie) een onderwerp dat de tongen los maakte en vele typemachines deed ratelen. Als kranten bij elkaar in één bedrijf terecht zouden komen, zou dat nadelige gevolgen hebben voor de pluriformiteit en daarmee voor de democratie.

Er waren niet alleen discussie, ook wetsvoorstellen, moties en persconcentratie-regelingen (niet meer dan een derde van de markt voor de grootste uitgever bijvoorbeeld).

In het boek van de SUN (cover van Opland) werden grote zorgen uitgesproken over de concentratie van uitgevers. We praten over de jaren zeventig: er waren nog 50 zelfstandige kranten, zo’n 30 uitgevers terwijl de grootste vier uitgevers samen ongeveer de helft van de markt in handen hadden.

Toen grote zorgen en veel discussie. Nu: geen discussie. En dat terwijl er minder dan 10 uitgevers zijn, zo’n 20 zelfstandige titels en het marktaandeel van de grootste twee uitgevers in de buurt van de 90% dreigt te komen.

Nu hebben TMG en De Persgroep ruim 60% van de markt in handen, maar als de overnames (Mecom naar Persgroep, NRC naar TMG) doorgaan, zal hun aandeel 85 à 90% zijn – zelfs als de Limburgse kranten naar Concentra gaan en Spits verdwijnt.

bakker_markt_Tmg_Persgroep

Meer hierover bij TPO Magazine (ook via Blendle).

Auteurs

2 comments

  • Deze ongerustheid komt te laat. Er zijn sinds de jaren zeventig prachtige kranten verdwenen zonder veel ophef. Op ‘wat gerommel in de marge na’ (ik zeg het met respect) op internet hebben we – zo goed als – alleen nog ‘one paper cities’ als het om de grote steden gaat. In de provincie is de kaalslag plaatselijk nog groter.
    Overigens is TMG van de twee (straks wellicht nog) resterende concerns wel de uitgever die de eigen regionale bladen zo goed als mogelijk in stand heeft gehouden en niet heeft geminimaliseerd tot een kopblad met alleen eigen regionieuws.

  • De grootste klappen zijn in de regio gevallen, met name in de pereferie (om grote steden heen) en in kleinere kernen. Daar wordt bvaak nog minimaal over geschreven, laat staan dat de gemeente echt nauwlettend in de gaten gehouden wordt. Er zijn al “no papers cities”, Alemere bijvoorbeeld. De digitale initiatieven zijn juist in die gebieden ook niet erg aanwezig.