AD-gegniffel in Het Parool

Een correspondent op Vlieland, dat was toch prima geregeld van mijn Parool. Een man ter plekke die me op de hoogte hield van de soap waarbij de burgemeester het veld moest ruimen vanwege een vermeende buitenechtelijke relatie en een daarop volgende vechtpartij.

vlieland

In Het Parool is trouwens geen sprake van “vermeend”. Volgens anonieme “dorpsgniffelaars” wist “iedereen” het; ze hebben hebben het dan ook over de burgemeester  die “zijn pik achterna loopt” en “het deed” met de vrouw van de makelaar, een ex-marinier. Ik kom ook te weten hoe de “scharrel” van de burgemeester heet en dat zijn huwelijk “ook niet best loopt” volgens de dorpsgniffelaars.

Ringen
De plaatselijke cafébaas is verantwoordelijk voor de uitsmijter. Omdat de echtgentote van de burgemeester dezelfde voornaam heeft als de vrouw waarmee hij een relatie zou hebben “kan-ie in elk geval dezelfde ringen gebruiken”. Humor om te lachen dus… behalve voor de betrokkenen.

Er wordt veel gegniffeld en gesmuld op Vlieland volgens Het Parool, “roddelen is geweldig” schrijft mijn krant.

Dat kan kloppen maar als ik roddelen geweldig zou vinden, zou ik wel een andere krant lezen. Het AD bijvoorbeeld.

AD-kloon
Want het AD is de bron van dit verhaal. Victor Schildkamp wordt als auteur opgevoerd, maar die werkt dus helemaal niet bij Het Parool, hij werkt bij het AD.

Sinds het einde van de GPD maakt Het Parool gebruik van AD-content. Maar dan word je dus een AD-kloon. En de vraag is of alle lezers daarop zitten te wachten.

Als ik het AD zou willen lezen, nam ik wel een abonnement op AD. Maar ik wil het AD helemaal niet lezen.

Identiteitscrisis
Het AD verkeert sinds haar oprichting in een permanente identiteitscrisis. Begonnen als een alternatief voor De Telegraaf na het naoorlogse verschijningsverbod op die krant, heeft men voortdurend getwijfeld of men hun rivaal links of rechts zou willen passeren. AD heeft ook nog een tijdje geprobeerd een populaire versie van de Volkskrant van te zijn.

Sinds de overname door De Persgroep is de de krant gemodelleerd naar de Belgische boulevardkrant Het Laatste Nieuws – de websites zijn bijvoorbeeld identiek.

Het resultaat is een regionaal-landelijke hybride. Ook de lezers in Dordrecht, Amersfoort en Gouda moeten meesmullen en meegniffelen. En dus ook de lezers van de Amsterdamse partner in crime Het Parool. Ik ken in ieder geval één lezer die daar niet op zit te wachten.

 

Auteurs

6 comments

  • Peter de Jonge

    In de publicaties van Piet Bakker is in elk geval één constante factor: zijn afkeer van het AD. Van een wetenschapper zou je verwachten dat hij zich nuchter en neutraal afvraagt hoe en waarom de tweede krant van het land zich herpositioneert en zijn positie op de dagbladmarkt weet te handhaven. Maar in plaats daarvan herhaalt hij eindeloos zijn vooroordelen over een krant, die hij zegt niet te lezen. Wat ik mis is gefundeerd commentaar op dit artikel en andere publicaties. Het AD, met een sterke marktpositie in de Randstad-zonder-Amsterdam, is betrouwbaar en goed in onder meer de nieuwsverslaggeving. Zoals blijkt uit de publicaties over de examenfraude. Het Parool is een uitstekende op Amsterdam gerichte krant. Dat deze twee kranten nieuws uitwisselen maakt ze geen kloon van elkaar. De keuze welk nieuws op welke wijze wordt geplaatst is aan de redacties zelf. Het percentage van artikelen dat over en weer worden gebruikt is niet zo enorm groot. Dus, Piet Bakker, laat nu eens blijken dat je een serieuze wetenschapper bent en benader de tweede krant van Nederland, die inderdaad een populair dagblad wil zijn en in de Randstad voortreffelijke regioredacties heeft, eens met open vizier. Van het handjevol mensen in Nederland dat als ‘mediadeskundige’ wordt opgevoerd verwacht je objectiviteit. Zonder abonnee, aanhanger of bewonderaar van een krant te zijn.

  • Beste Peter,
    Op dit blog heb ik vier keer eerder een post geschreven waar AD in voorkwam, in twee gevallen ging dat over oplages, één keer over Scoopshot waar AD gebruik van maakt en één keer over een ruzie tussen Marc van der Linden (Weekend) en een AD-journalist. In geen van die stukken kan ik “afkeer van het AD” bespeuren. In het laatste artikel wel kritiek (met name van Van der Linden) maar dat is iets waar je als krant/journalist maar tegen moet kunnen.
    Ik schrijf over de Vlieland-reportage van het AD. Ik hou niet zo van dat toontje, waarbij de verslaggever suggereert dat anderen roddelen en gniffelen terwijl hij dat natuurlijk vooral zelf doet. Ik hou ook niet zo van het schenden van de privacy (namen van betrokkenen) en van een verhaal baseren op anonieme getuigen.
    Maar ik heb vooral kritiek op Het Parool dat dit soort verhalen zonder bronvermelding overneemt. Waarom doen ze dat? Is het zo moeilijk om “AD” toe te voegen bij de credits?

    • Peter de Jonge

      Beste Piet,
      Kritiek houdt ons scherp en maakt ons (als we er naar willen luisteren) beter. Het ging me niet alleen om deze blog, maar de algemene teneur van jouw uitlatingen. Eigenlijk al sinds het samengaan van AD met regionale dagbladtitels. In plaats van zo’n fenomeen te benaderen als interessant en vernieuwend, betitelde je dat van meet af aan als een hybride formule die gedoemd was te mislukken. Dat laatste is – vooral ook gelukkig voor de regionale nieuwsvoorziening – niet gebeurd.
      Je hoeft van mij geen liefhebber te zijn van deze formule, je mag er zelfs kritiek op uitoefenen.
      Nieuwsuitwisseling betekent niet dat de identiteit van een krant meteen verwatert. Een stuk uit de Gelderlander dat in de GPD-tijd in het Utrechts Nieuwsblad of het Limburgs Dagblad (met als misleidende bronvermelding GPD) verscheen tastte het wezen van de kranten niet aan. Meer dan afzonderlijke nieuwsstukken vormen de onderwerpenkeuze, de mix daarvan en de presentatie de ziel van een krant.
      Jouw redenen om het Vlieland-stuk niet als een journalistiek hoogtepunt te beschouwen deel ik. Maar ik begrijp niet waarom dat moet worden gekoppeld aan sfeerbepalende toevoegingen als ‘permanente identiteitscrisis’ en ‘gemodelleerd naar de Belgische boulevardkrant’.
      Jij als cijferdeskundige weet dat er meer mensen in Nederland een populair dagblad en een regionale krant lezen dan een van de so called quality papers. Er zijn kranten die een redelijk stabiel hoog opgeleid lezerspubliek hebben, andere moeten een groot publiek aan zich binden door met een format waarin wordt gezocht naar een evenwicht tussen need-to-know en nice-to-know. Als daarmee grote lezersgroepen goed geïnformeerd worden, moet ieder mediakenner en -liefhebber daar blij mee zijn. En vooral kritisch blijven./

  • beste Peter,
    Wij zijn het wel eens over dat Vlieland-verhaal.
    Mijn kritiek betrof het gedoe rond bronnen. Nog steeds vind ik dat Parool gewoon “AD” bij stukken uit die krant moet zetten (en omgekeerd), ook “van onze correspondent” zetten bij ANP-berichten is zo’n vorm van misleiding.
    Stukken uit het AD hebben een andere ‘tone of voice’ dan ANP-berichten (en Parool-artikelen), en ook dan GDP-berichten.
    Jouw belangrijkste kritiek betreft mijn houding t.o.v. AD. De positiebepaling t.o.v.Telegraaf en Volkskrant heeft wel degelijk gespeeld, en het HLN-model is echt niet uit de lucht gegrepen. Ik noem dat een identiteitscrisis. Mijn mening inderdaad.
    De regio-landelijk discussie is ook zoiets. Ik vind dat de regio in die combinatie aan het kortste eind heeft getrokken. AD landelijk heeft de zaak gedomineerd. En dat is niet goed afgelopen.
    Kijk naar de stad Utrecht. Tien jaar geleden (2003): 29.000 oplage (AD & UN), in 2012 14.750. Gehalveerd, gemarginaliseerd.
    Was dat anders gelopen bij een andere koers? Dat kan ik natuurlijk nooit bewijzen.
    Ik heb geen afkeer van het AD of van welke krant dan ook. Het liefst zag ik alle oplages stijgen en alle redacties meer journalisten aannemen. Totdat zoiets gebeurt ben ik kritisch t.o.v. alle ontwikkelingen in de sector, maar probeer dat altijd met feiten te onderbouwen.

    • Peter de Jonge

      Beste Piet,
      1. Oneens blijven we het over de noodzaak van bronvermelding. Ik heb in mijn eerste journalistieke jaren heel wat bijdragen geleverd aan de GPD. En ook GPD-kopij geredigeerd. De tone of voice was (als de oorsprong niet de centrale GPD-redactie was) die van de leverende krant. En geloof me, in die tijd verschilden Limburgs Dagblad en Utrechts Nieuwsblad flink van elkaar. Maar niemand – van de lezers – die het merkte.
      2. Van de oprichting tot begin jaren ’90 was de positie van het AD constant. Het is dus onjuist door te stellen dat het AD sinds de oprichting in een permanente identiteitscrisis verkeerde.
      3. Het samengaan van AD en zeven regionale titels was in 2005, dus niet in 2003. Dat proces verliep in een tempo dat veel lezers niet konden bijbenen. Als je de oplage-ontwikkeling aandachtig bekijkt zul je zien dat het grootste verval in die beginperiode was.
      4. Het aantal regiopagina’s in mijn regionale krant (PZC) is dagelijks gelijk of minder dan in de regiotitels van het AD. Het aandeel algemeen nieuws en sport daarentegen is in het AD veel uitgebreider. Titels als De Dordtenaar en Rijn & Gouwe (nu opgegaan in AD Groene Hart) vulden hun algemene nieuws- en achtergrondpagina’s overigens al met AD-kopij voor de fusie. Ik bestrijd jouw bewering dat de regio aan het kortste eind heeft getrokken. Het is – denk ik – vooral eens gevoelskwestie omdat men geen ‘eigen’ regionale krant meer heeft. Ik ben altijd een pleitbezorger geweest van een landelijke krant met regiokaternen c.q. -pagina’s. In veel Europese landen – zoals Frankrijk – is dat normaal. Het enige verschil is dat die kranten uit een andere traditie komen dan de Nederlandse.
      Dat er geen wondermiddelen bestaan om de oplage van papieren kranten te verhogen weten we inmiddels wel. Maar pogingen om in die moeilijke markt nieuwe wegen te verkennen verdienen in de eerste plaats respect. Blijf vooral ook kritisch als oplages stijgen en er nieuwe journalisten worden aangenomen. Gr. P

  • Beste Peter, beste Piet,

    Het AD verkeert sinds de fusie met Wegener in een permanente indentiteitscrisis. En ook sinds de overname door de Persgroep is de koers verre van duidelijk. Zeker het AD probeert een kopie te zijn van het Laatste Nieuws. Mensen en emotie, daarin slaagt het redelijk.
    Maar het echt probleem ligt bij de vraag: Wil het AD nu een landelijke of regionale krant zijn?

    Als je kijkt naar de cijfers, is dat geen lastige vraag. Het AD is alleen sterk in de Randstad en het heeft nauwelijks lezers daarbuiten ( <35.000).

    Het merendeel van de 390.000 abonneees leest het AD primair voor het regionale nieuws. Gek genoeg komen deze abonnees er bekaaid af. Dagelijks krijgen zij maximaal 8 pagina's regionaal nieuws.

    En hoewel het AD belijdt de regio toprioriteit te geven, is daar niets van te merken. Sterker, het recent gelanceerde weekendkatern gaat juist weer ten koste van het aantal regionale pagina's.

    Plannen om net als bij de Wegenerbladen regionaal nieuws in het voorste katern te leggen, stranden voortdurend. Ook plannen om een regionaal weekendkatern te maken of om meer regionale nieuwspagina's te maken worden voortdurend tegengehouden door de hoofdredactie.

    De hoofdredactie is bang dat het AD de landelijke uitstraling verliest en te veel een regionale krant wordt. De angst om te veel een regionale krant te worden leidt tot opmerkelijke keuzes. Nieuws uit het hartgebied komt soms niet in het landelijke katern. En dat leidt tot situaties waar andere kranten Rotterdams nieuws prominent brengen en het bij het AD ergens is weggestopt.

    Enerzijds is die reflex begrijpelijk, anderszijds is het een recept voor verkeerde belissingen. Er zijn goede redenen voor het AD om vast te houden aan de landelijke koers. Het landelijke merk AD is nu eenmaal sterker dan bv het regionale merk de Gelderlander. En zeker bij mediabureau's zal de landelijke uitstraling in het voordeel van het AD werken.

    Toch getuigt de koers van het AD niet van enig strategisch inzicht. Wil het AD ook over 3 jaar nog betekenisvol zijn, dan moet het innoveren en veranderen.

    Voor topman Christiaan van Thillo van de Persgroep is het allang geen discussie meer. Voor hem staat als een paal boven water: Het AD is een regionale krant. En het gevecht moet in de regio worden gevoerd.

    Het is dan ook een kwestie van tijd ( zeg max 5 jaar) voordat het AD zich volledig richt op de Randstad. Daar kan het AD hoogwaardige content maken waar de lezers op zitten te wachten. Met het landelijk nieuws (afgezien van Sport) kan het AD de slag met andere landelijke media en internet niet winnen. Te vaak zijn het opgewarmde nieuwtjes uit andere, vaak regionale media.

    Bedrijfseconomisch is ook veel goedkoper om het percentage regionieuws op te voeren. Neem het AD/Rotterdams Dagblad. Ongeveer 35 journalisten maken samen 5 edities. En samen schrijven ze 20- 25 pagina's per dag. De abonnee ziet echter maar 7 van die pagina's.

    Kosteloos zou het AD al deze kopij kunnen gebruiken in een stevig regionaal katern van 15-20 pagina's.

    Het menu is dan simpel. Pagina 1,2,3 wordt een mooie mix van groot regionaal en ander nieuws. En het tweede katern zit dan boordevol regionaal nieuws.
    En als het AD die keuze maakt, is het nog heel lang een relevante en winstgevend krant