Persinnovatie: De? Oplossing? Het? Probleem?

Gistermiddag kwam een klein gezelschap bijeen in een Haags theatertje om op uitnodiging van het Stimuleringsfonds voor de Pers na te denken over de toekomst van de journalistiek. Dit soort bijeenkomsten worden vrijwel dagelijks georganiseerd.

Vorige week was ik bij de aftrap van newz.nl en de week ervoor bij #rdj12. Occupy Mediafonds heb ik laten schieten omdat ik met mezelf heb afgesproken niet meer dan één reddingspoging per week te ondernemen. Er zijn grenzen.

De bijeenkomst werd afgetrapt door directeur René van Zanten die zich te midden van afnemende lezersaantallen, teruglopende advertentie-inkomsten, kleiner worden redacties en welig tierende sociale media afvroeg: “wat is de oplossing voor het probleem?”

Is dat een goeie vraag? Ik denk het niet.

  1. Er is geen probleem. Er zijn ontwikkelingen. Is het toenemende social-mediagebruik een probleem? De opmars van de iPad? De teruglopende advertentie-inkomsten van kranten? Misschien wel voor kranten – niet voor Google. Minder lokale media? Op papier misschien maar niet online. De één z’n probleem is de ander z’n redding. Mediagebruik verandert, maar dat is niet per definitie een probleem.
  2. Er is niet één ontwikkeling (of één probleem) maar er zijn er erg veel. Meer mobiel, meer sociale media, minder privacy, de digitale kloof, de stijgende prijzen van kranten, de positie van de publieke omroep, de arbeidsomstandigheden van journalisten, de mogelijkheden van Twitter en Facebook voor de journalistiek…
  3. Ergo: er is ook niet één oplossing. Er zijn vele wegen. Die werden gistermiddag (en bij news.nl en bij #rdj12) ook genoemd: innovatie en interactieve tablet-versies, de inzet van sociale media, de inschakeling van lezers als experts, de opkomst van de ondernemende journalist, lokale nieuwssites, mobiel nieuws, doorbijtende éénpitters, crowd-funding… Crisis? What crisis?

 

Auteurs

4 comments

  • Hear hear.

    Zo lang we in een democratie leven zal er behoefte zijn aan journalistieke duiding. Zowel om die te geven als om die te krijgen trouwens.

    Wat een kansen.

    • Ja, duiding, vaak gehoord gister. De gedeelde mening was wel minder mensen bereid zijn voor die duiding te betalen. Maar men veronderstelde ook behoefte aan expertise om specifieke terreinen – ook met de aantekening dat betaling anders kan verlopen. Men voorag wel fragmentatie: dus meer platformen voor kleinere doelgroepen. Er heerste wel een voorzichtig optimisme! Kansen & uitdagingen dus (om in het consultants-dieventaaltje te blijven).

  • Piet, volgens mij maak je je schuldig aan framing. Wij hebben helemaal niet gezegd dat er sprake is van één probleem waarvoor er één oplossing te vinden zou zijn. Er zijn ontwikkelingen geschetst en de vraag is dan: wordt er voldoende ingespeeld op die ontwikkelingen door uitgevers, journalisten en (met name) de opleidingen? Dat de discussie zich vaak toespitst op de vraag: wat is het probleem en is er een oplossing? daar heb je gelijk in. Maar dat maakt de vraag over de toekomst van de journalistiek niet minder relevant, zolang je vindt dat journalistiek een belangrijke rol te vervullen heeft in een democratische samenleving. Ander kun je J-lab ook net zo goed opheffen.

    • @Rick. Ik beken. Ik frame. Mijn frame was dat er gedacht wordt in “problemen” en eenvoudige oplossingen. Uiteraard wordt er bij het Stimuleringsfonds genuanceerder over gedacht, maar zo’n uitspraak zet het wel op scherp. Ik ben van mening dat velen in de sector denken in termen van “problemen” en niet van ontwikkelingen (ik heb een hekel aan “kansen” en “uitdagingen”) en dat men het liefst een A4-tje heeft waarop dat even wordt opgelost (“digitaal business-modelletje”). Zo zit de wereld dus niet in elkaar. De toekomst van de journalistiek noem ik nergens “niet relevant”, ik vind het het wel “vrij ingewikkeld”.