Moeten journalisten voor niks werken?

Journalisten kunnen best voor niks werken. Dat is goed voor ze. Ze krijgen exposure, en daarmee versterken ze hun positie op de arbeidsmarkt.

In een blogpost op Dode Bomen voorziet DBBB (Dichtbij-baas Bart Brouwers) de discussie over het niet betalen van mensen die op digitale platformen publiceren van een nieuwe dimensie.

Aanleiding was de aanval van journalist Chris Klomp op toelaten van onbetaalde hobby-journalisten op Dichtbij (broodroof!) en de recente discussie over het niet betalen door The Atlantic.

Meeschrijvers
Bij Dichtbij worden “meeschrijvers” (disclosure: ook ik) niet betaald. DBBB heeft het over: buitenstaanders, hobbyisten, belanghebbenden, enthousiastelingen, niet-journalistieke experts, maar ook over:

“mensen bij die met journalistieke activiteiten hun brood verdienen. Zij kiezen ervoor dichtbij als platform te gebruiken om de zaken die zij belangrijk vinden voor een specifiek lokaal publiek te verspreiden. Zonder enige betaling of andere tegemoetkoming”.

Die toevoeging is interessant, niet alleen hobbyisten (dierenartsen, hardlopers, pottenbakkers, milieuactivisten, koorzangers) leveren content voor niks, maar ook journalisten.

Personal branding
Waarom zouden ze dat doen? DBBB’s argumentatie is dat ze daarmee bekendheid generen wat weer kan leiden tot ander werk.

Ik ben een groot voorstander van personal branding van journalisten. Ze moeten zich laten zien, actief zijn op sociale media, zich in discussies mengen en duidelijk maken dat ze expert zijn op een bepaald gebied.

Uitbuiting
Maar hoever moet je daarmee moet gaan? Eén keer op een digitaal platform? Vijf keer? Permanent? Zet je jezelf dan niet neer als iemand die bereid is voor niks te werken?

Waar ligt de grens tussen Branding en uitbuiting?

En wat zijn de effecten op langere termijn? Creëren we geen situatie waarbij steeds meer platformen verwachten dat er voor niks gewerkt wordt – omdat dat zo goed voor journalisten?

Zie ook: De Vogelvrije Freelancer.

 

Auteurs

5 comments

  • De vragen zijn terecht en duidelijk is dat er geen eenduidig antwoord op te geven is. Wat ik wilde aangeven is dat alles gratis doen geen optie is, maar dat het evenmin verstandig is als journalist nooit iets te doen waarvoor je niet betaald krijgt. Eigenlijk lees ik hierboven hetzelfde.

    Wat het voor de langere termijn betekent, vind ik filosofisch wel een aardige, maar voor de dagelijkse praktijk een minder interessante vraag. Niet alleen omdat bij zo’n trend ergens de wal het schip zal keren, maar ook omdat er zoveel meer op van invloed is. Economische groei bijvoorbeeld. Of de komst (of het uitblijven) van andere verdienmodellen.

  • Het is voor mij ook meer een praktische dan een principiële zaak, ik vind nadrukkelijk dat je jezelf moeten laten zien als journalist. Ik geloof in personal branding. Vragen die je jezelf zou moeten stellen als gratis journalist:
    – krijgen anderen wel wel voor betaald?
    – ben ik werk van een betaalde kracht aan het vervangen?
    – wat heb ik er eigenlijk aan (hoeveel exposure)
    – ga ik permanent voor niks voor een site werken?
    – is het een non-profit of een commerciële operatie?
    – houd ikzelf de rechten (om op mijn eigen blog te plaatsen bv)
    – sta ik recht af zodat medium het later kan doorverkopen?

    • Yep. Waarbij je je moet realiseren dat niet al die vragen meteen met ja of nee beantwoord kunnen worden. Bijvoorbeeld: “ben ik een betaalde kracht aan het vervangen” is een lastige. We hebben en hadden voor dichtbij op enkele plaatsen vrijwilligers die een hele site runnen. Vervangen ze een betaalde kracht? Ik vind van niet, want zonder hun inbreng zou er niks zijn. Maar ik kan me ook voorstellen dat sommigen dit met ja zouden beantwoorden, omdat het resultaat van hiun werk schijnbaar hetzelfde is als dat van een betaalde kracht.
      Je onderste twee vragen zijn volgens mij het eenvoudigst. Als je niet alle rechten zelf behoudt, moet je er volgens mij niet aan willen beginnen.

  • Piet Bakker stelt hierboven goede vragen, die je jezelf altijd zou moeten stellen (dank Piet!)

    Professionals die content maken (schrijvers, communicatiespecialisten, vormgevers, fotografen) wordt veel te vaak gevraagd gratis hun werk te doen. Dat levert over het algemeen weinig op. Een partij die jou niet kan/wil betalen is over het algemeen:
    a. niet in staat om jou later betaald werk te bieden (en dit meestal ook niet van plan);
    b. niet gezaghebbend genoeg om jouw inspanningen onder de aandacht te brengen van betalende partijen;
    c. inhoudelijk van een heel andere orde dan betalende partijen: daardoor doe je vooral personal branding voor gelijksoortige stukken, die óók niet betaald worden.

    Maar er is iets raars aan de hand met personal branding door journalisten door middel van gratis artikelen schrijven. Personal branding via blogs en dergelijke is een ideaal middel om jezelf als expert neer te zetten. Daarom is het voor een marketeer, een ict-jurist, een coach of een financieel adviseur aan te raden om tijd te steken in personal branding. Het probleem voor journalisten is dat je personal branding bestaat uit exact hetzelfde product (journalistieke artikelen) als het product waar je je geld mee moet verdienen. Je geeft dus gewoon je core business gratis weg in plaats van reclame te maken voor je core business; zoals bijvoorbeeld de coach, die met artikelen klanten probeert te lokken naar zijn praktijk.
    Elk stuk dat je gratis schrijft, is derhalve een stuk dat je niet meer kunt verkopen (misschien in het buitenland). Daarnaast is er geen betere personal branding dan een betaald stuk in een gezaghebbend medium.

    Kortom: journalisten moeten eigenlijk nooit gratis werk leveren, want de personal branding-theorie gaat voor hen nauwelijks op (uitzonderingen daargelaten). Voordat men zich de vragen opgesteld door Piet Bakker stelt geldt dan ook eerst de allerbelangrijkste vragen: vind ik het zelf zo leuk/belangrijk dat ik dit wil doen en kan ik het mij veroorloven om hier mijn tijd en energie in te steken?