Is de journalist een content-verwekker of een content-verwerker?

Advertentie op Villamedia: RTL zoekt Redacteur/verwerker voor RTL Nieuws / RTL Z.

Het eerste item in het lijstje met taken is: “Selecteren en vergaren van economisch nieuws”. Daarnaast moet de toekomstige verwerker teksten schrijven, produceren, bronnen raadplegen. Handig met sociale media en de beschikking hebben over een groot netwerk is een pré.

RTL is zeker niet de enige of de eerste die journalisten vraagt die vooral content moeten verwerken – in plaats van te verwekken (de vondst is van Karel Kolb).

Een eerder onderzoek van J•lab toonde al aan dat er in vacatures behoorlijk vaak gevraagd werd naar dit soort vaardigheden.

rtl_verwerker

Voor Scholen voor Journalistiek maakt de opkomst van dit soort functies de vraag relevant waar ze voor opleiden? Niet iedereen gaat lange rapportages voor VN schrijven, wordt Amerika-correspondent voor NRC Handelsblad, of politiek verslaggever bij NOS Nieuws.

Maar wat gaan ze dan wel doen?

Een vaste baan bij een grote mediaorganisatie ligt niet meer zo voor de hand. Freelancer, ZZP’er of entrepreneur? Bart Brouwers is een groot voorstander van het laatste, in navolging van de ideeën van Jeff Jarvis. Ook Eric Newton (auteur van Searchlight & Sunglasses) is voor journalisten als digitale innovatieve ondernemers.

Upgraden
In The Altlantic stond onlangs een goot stuk over “What Should Reporters Learn in Journalism School?” Daar wordt gesteld dat journalisten zichzelf moeten upgraden: meer ondernemerschap, meer datajournalistiek, meer statistiek, meer online.

Newton, Brouwers, George Brock (auteur van Out of Print) zullen zich op 20 november bezighouden met de Journalist in Opleiding.

Maar is ‘content-verwerking’ ook journalistiek en heeft dat een plaats op de opleidingen? Is dat wel upgrading? Of juist het omgekeerde?

Aggregatie
Chris (C.W.) Anderson, onderzoeker uit de school van jeff Jarvis, vindt verwerking minstens zo belangrijk als verwekking, in een recent artikel in Journalism: What aggregators do: Towards a networked concept of journalistic expertise in the digital age, breekt hij een lans voor aggregators en curators, ook dat werk vereist volgens hem grote expertise, net als “serious, old fashioned reporting”. Het artikel is volgens mij één van de eerste waarin aggregatie en curatie onderzocht worden zonder dat er een negatieve kwalificatie aan deze vorm van journalistiek wordt verbonden.

Het wordt zo wel een erg lang verlanglijstje voor de nieuwe journalistiek en de opleidingen.

 

Auteurs

4 comments

  • Alexander Pleijter

    Ik vraag me af of het echt zo nieuw is. In 1995 deed ik mee aan de selecties voor de Post Doctorale Opleiding Journalistiek in Rotterdam. De selectietoets bestond uit het maken van een nieuwsbericht op basis van een stuk of vier berichten van diverse internationale persbureaus. Dus ook: selecteren en verwerken. Destijds bestond het werk van journalisten daar ook voor een belangrijk deel uit: stapels persberichten die ze binnen kregen verwerken: selecteren en een stukje van maken. Ook toen gingen afgestudeerden van de School voor Journalistiek niet meteen lange reportages voor VN schrijven. En ik denk dat er ook toen niemand was die meteen van school buitenlandcorrespondent in Amerika werd. De tegenstelling klinkt leuk: contentverwekken versus contentverwerken. Maar ik vraag me af of het inderdaad zo is dat het vroeger vooral verwekken was, en nu verwerken.

  • Het is inderdaad niet nieuw. Maar als we naar de schaal waarop het gebeurt kijken, en de bronnen die gebruikt worden, en de manier waarop ‘curatie’ afwijkt van het herschrijven van ANP’tjes, denk ik dat er wel wat veranderd is. Pure aggregatie – copy/paste door de robot – is ook behoorlijk nieuw.

    Het artikel van Anderson is in dit verband interessant. De mensen waarmee hij praat (de curators) hebben het niet over ‘content toevoegen’, ze denken in termen van SEO, clicks en traffic. Hooguit voegen ze informatie samen en voegen ze links toe.

    Het ANP’tjes opfluffen, een oude en godzijdank bijna verdwenen traditie, ging toch anders. Ten eerste was er een beperkte stroom content: de persberichten van ANP, Persunie, GPD. Daar werd wat aan toegevoegd, er werd geselecteerd, er werd nagebeld, er werd geregionaliseerd. Dat was een beetje raar, de journalisten bij het ANP hadden op dezelfde opleiding gezeten, waarom hun werk nog eens overdoen, en altijd op dezelfde manier.

    Het nieuwe cureren betreft altijd een zeer diverse stroom van content, die je als journalist goed moet monitoren en permanent moet vernieuwen (rss, social media, mail, search, translate), waar je weinig aan toe voegt (nooit nabellen) en die je vooral “webklaar” maakt: goede SEO, promotie via social media.

    Bovendien zijn er nu veel media (en dus journalisten) die alleen maar aggregeren/cureren.

    Dus, inderdaad, niet nieuw, maar wel op een veel grotere en bredere schaal dan vroeger.

  • Wat wel interessant is om te zien is dat deze trend (als daar al sprake van is) ook weer andersom werkt. Huffington Post begon als 100% aggregatie! werd langzaamaan steeds meer curatie en is inmiddels een verwekker van jewelste. Of kijk naar Buzzfeed: zelfde verhaal. Door het succes als verwerker en curator, komt er ruimte om te gaan verwekken. Buzzfeed heft zelfs de ambitie om echt mee te gaan tellen als medium voor onderzoeksjournalistiek.

    Kortom: het hoeft niet zo te zijn dat het een in plaats komt van het ander of dat beide manieren nooit samen kunnen vallen.

    En terzijde: vandaag is Buzzfeed trouwens in Frankrijk begonnen – ook daar zie je een parallel met HuffPo.

  • Tnx. Da’s inderdaad een interessant perspectief. Aggregatie en curatie als opstapje.