Het leed van Limburg

Dat journalisten actie voeren om te worden overgenomen is een novum. Meestal willen ze NIET overgenomen worden. Ruim 40 jaar geleden werd in Limburg door journalisten van het Limburgs Dagblad actie gevoerd (gestaakt!) tegen de overname door De Telegraaf.

Nu wordt door de journalisten van Limburgs Dagblad en Dagblad De Limburger afsplitsing van het zo gehate Mecom concern geëist.

Mecom leurt al jaren met alle bezittingen. De Engels ‘durfinvestereerders’ hebben eerder een bod van De Persgroep afgewezen, kregen geen voet aan de grond bij TMG en zijn nu bezig losse onderdelen te verkopen (Autotrack, Funda). Ook MGL zou relatief eenvoudig losgeweekt kunnen worden, de integratie met de Wegener-kranten was nog niet volledig.

Het bedrijf was klaargemaakt voor de verkoop, maar uiteindelijk vonden ze bij Mecom de prijs (40 miljoen) te laag. Waarom Mecom liever zelf eigenaar blijft analyseer ik op RegioSwitch – zelfs bij dalende oplages is er nog veel geld uit de kranten te zuigen.

Het personeel van MGL is boos, ze zien de toekomst met Mecom niet zitten:

Werknemers van Media Groep Limburg gaan de komende dagen actievoeren om de eigenaar – het Britse uitgeefconcern Mecom – ertoe aan te zetten alsnog de Limburgse kranten te verkopen aan de Belgisch-Limburgse uitgever Concentra.

Hun eerste actie was de krant vandaag voorzien van een extra actieomslag: Stop de moord op het Limburgse woord.

bilde

De woede in Limburg is groot:

Een proces van vele maanden is gestrand. Moedwillig de nek omgedraaid. Dit proces zou leiden tot de verkoop van de dagbladen aan een partij die juist het Limburgse karakter van de kranten zou waarborgen. Tevens zou een innige samenwerking met andere Limburgs mediabedrijven mogelijk worden gemaakt. Dat proces is stilgelegd. (…) Inmiddels zijn woede en teleurstelling omgezet in strijdlust. Het kan en mag niet zo zijn dat de Limburgse kranten in een toekomst worden gedwongen die zich volgens het inmiddels bekende Britse wurgslang-scenario gaat afspelen: jaar in en jaar uit draconische bezuinigingen op personeel en middelen, uitholling van de journalistieke formule om uiteindelijk te komen tot een krantje dat elders in het land wordt samengesteld en waarin het Limburgse aandeel beperkt zal zijn.

De actiegroep is inmiddels via Twitter actief.

 

Maar het leed van Limburg is ook het lot van de andere Mecom-kranten. Ook daar dreigt een uitmelk-scenario. Regionale kranten in Nederland zijn de afgelopen decennia onderdeel geworden van steeds grotere concerns. Het is de vraag of dat zo’n goed idee is geweest. Zouden ook PCZ, Tubantia en ED niet gelukkiger zijn buiten Mecom?

 

Auteurs