De littekens van de dag

Het was wel een mooi moment, dinsdagmiddag. Hans Laroes presenteerde zijn boek “De littekens van de dag” in de School voor Journalistiek – het instituut waar hij bijna veertig jaar geleden als verlegen Zeeuwse jongen zijn eerste stapjes op het gladde pad van de media zette. En nu, geïnterviewd door zijn ‘ontdekking’ Eva Jinek, getuigde hij anderhalf uur lang van een zeer aanzienlijke, indrukwekkende journalistieke bagage die hij in die tijd heeft verzameld.

Het is een rijk boek geworden, onmisbaar voor iedereen die zich journalist noemt of die in de journalistiek geïnteresseerd is. Te rijk om in een paar alinea’s recht aan te doen. Zelf was ik het meest onder de indruk van de beschrijving van Laroes’ moeilijkste periode bij de NOS, de tijd, rond 2006, dat alles tegelijk anders moest worden.

Daar was allereerst de integratie van tv, radio en internet – en dus de vorming van één grote multimediale redactie van rond de 400 mensen. Een gigantische operatie, op deze schaal nog nooit bij een Europese omroep doorgevoerd. Tegelijkertijd kwam er een doorbraak in de digitalisering van het uitzendproces: de videobandjes gingen de deur uit, alles werd ict. En dat in een wereld van journalisten, die van oudsher niet van veranderen houden en al beginnen te morren als je hun bureau een halve meter verplaatst. Toen dat allemaal in gang werd gezet kreeg de NOS onverwacht met een zware bezuiniging te maken, veroorzaakt vooral door een forse interne rekenfout. Het geld dat de efficiency-operatie zou opleveren verdampte, van de beloofde redactionele uitbreiding kwam niets terecht.

De eerste maanden moeten bloedstollend geweest zijn voor de verantwoordelijken. Het spookbeeld voor Laroes was “New York One”, een Amerikaans station dat na de digitalisering van het uitzendproces twee volle weken niet had kunnen uitzenden omdat niemand de fout in het computersysteem kon vinden. Laroes schrijft: “Een ‘New York One’ in Hilversum, dat zou bij de NOS ongetwijfeld tot vertrek van de top leiden. Directeur en hoofdredacteur, die al die mooie plannen hadden bedacht en beloftes hadden gedaan.”

Die nachtmerrie is uitgebleven. Uiteindelijk is het project gelukt en kon Laroes vorig jaar met opgeheven hoofd NOS Nieuws verlaten. Hij was een van de weinige hoofdredacteuren van het NOS-Journaal voor wie dat gegolden heeft. Want het is een van de moeilijkste banen die er zijn: verantwoordelijk zijn voor een redactie die zich geregeld als een veelkoppig monster laat kennen, die meer dan gemiddeld zware ego’s bevat en dat alles in een hogedrukpan waar iedereen zich met de gang van zaken bemoeit.
Laroes heeft het overleefd. En er een boek over geschreven. Daar heeft hij zo van genoten, dat hij inmiddels over het volgende nadenkt.

Auteurs