Wat PowNews goed doet



PowNews krijgt nogal eens kritiek. Aan het adres van zijn leading ladies Dominique Weesie en Rutger Castricum is deze vaak terecht. Weesie praat als presentator in het soort gezwollen cliché-zinnen dat hij bij De Telegraaf jarenlang in chocoladeletterkoppen goot. En Rutger Castricum… nou ja, wat ik van De Man met de Rose Plopkap vind, heb ik vorig jaar al eens op TV in KRO’s Profiel verteld.

 

Maar bij PowNews loopt ook Danny Ghosen rond. En voor Danny heb ik dus een zwak. Dat gaat terug tot de tijd dat hij als eerstejaars journalistiek in mijn klas zat, even leergierig als aardig. Zo nu en dan liet hij me fraai werk zien, zoals een interview van de Wereldomroep (sic) met Wilders, dat hij had voor-geproduceerd. En dat hij een keer zo brutaal was geweest om ongevraagd een interview van mij met Max Westerman in de klas met zijn telefoon op te nemen en op YouTube te zetten, dat vergaf ik hem graag. Nieuwe apparaatjes, nieuwe gewoonten, het zij zo.

 

En nu maakt Danny dus furore bij PowNews, vooral in verband met de akelige groepsmishandeling eerder dit jaar in Eindhoven die het in Nederland tot een heuse hype heeft geschopt (no pun intended). De jonge reporter achtervolgde de in België wonende verdachten tot aan hun deur en trok een van hen de capuchon af toen die anoniem trachtte te blijven. In België werd verontwaardigd gesproken van ‘schenenschopperij’, ‘sarcastische comedy’ en ‘gerechtsjournalistiek’. ‘In strijd met de menselijke waardigheid,’ concludeerde een studiogast zelfs, met gevoel voor overstatement.

In Nederland kwam er ook de nodige kritiek op de rennende, roepende en rukkende reporter (“Brent, kom eens hier, lafaard!”), maar was er ook good old Willibrord Fréquin die Ghosen als zijn logische opvolger aanwees. Wat mij een dubieuze aanbeveling lijkt, uit de mond van een man die welke zaak en welk slachtoffer hij ook zei te dienen, meestal eerst en vooral zijn eigen kolossale ego te eten leek te geven.

En toen was daar afgelopen vrijdag ineens Danny’s interview met Brett Smits, een van de jongens die destijds met zijn achten een andere jongen bijna invalide schopten, zoals ik graag nog maar eens herhaal. Weesies intro was natuurlijk weer ronkend: ‘Een van de meest geruchtmakende zaken van het afgelopen jaar: de gruwelijke mishandeling van een 21-jarige jongen in Eindhoven’. Bovendien liet Weesie niet na de rol van de eigen roze plopkap uitvoerig te benadrukken.

Maar er was in het item ook onversneden aandacht voor de critici van PowNews. En als klap op de vuurpijl dus dat interview met dader Brett, ruim tien minuten lang, een unicum in het fragmentarium van DWDD, P&W en niet te vergeten PowNews zelf. Jean-Pierre Geelen was in de Volkskrant  niet onverdeeld positief, de maandag erna: “(…) een en al oor voor het huiliehuilieverhaal van Brett (…) Ghosen transformeerde in een Andries Knevel, alle tegenkracht leek verlamd.”

Ik heb een ander interview gezien. Daarin was de geïnterviewde inderdaad van stoere kopschopper gereïncarneerd in een jankende en nerveus trillende zielenpoot. Met als dieptepunt, inclusief de onvermijdelijke spelfout: “De media heeft me ook al een beetje gestraft. (…) Het doet pijn om jezelf te zien op TV, en zeker in zo’n dinges.”

Maar ik zag ook een interviewer die weliswaar empathisch opende (“Hoe gaat het nu met je?”) en niet doorvroeg toen Brett met een vage verdachtmaking annex zelfrechtvaardiging op de proppen kwam (“Een jongen zocht ruzie met ons, het is algemeen bekend wie dat is.”); maar die tegelijk even kritisch als geduldig toewerkte naar de droge en op dat moment volledig te begrijpen conclusie: “Het lijkt alsof jij het slachtoffer bent.”

Er kan dus veel gezegd worden over de ‘Een van de acht’ waarmee PowNews nu al weer enkele weken uitpakt. Dat het tot hysterie leidt en het gevaar van eigenrichting in zich draagt. Dat een verslaggever zich een beetje moet beheersen, al is het alleen maar omdat anders de daders nog eens écht overtuigend als slachtoffer kunnen gaan poseren, met als beloning wellicht een lagere straf. En dat chocoladeletters nooit fijn klinken, zeker niet als Dominique Weesie ze in de mond neemt.

Ik zou echter een lans willen breken voor wat PowNews en vooral Danny Ghosen hier laten zien. Geëngageerde journalistiek, die niet voor daders kiest, maar voor slachtoffers. Een optreden als waakhond, waar autoriteiten het dreigen te laten afweten en gearriveerde journalisten dat negeren of hoogstens becommentariëren met hautaine ironie. En dan ook nog eens evenwicht, door daders aan het woord te laten zonder ze makkelijk weg te laten komen. Natuurlijk, PowNews geniet hier ook opzichtig van zijn eigen nieuwsmakerij inclusief een ‘exclusief!’ interview. Maar in Danny geloof ik graag.

Auteurs