Een tijdschrift om in te wonen

Onlangs opende Libelle in Haarlem een eigen winkel. Tijdelijk, dat wel maar toch een winkel en dat terwijl Libelle onmiskenbaar een tijdschrift is. Libelle Beach Café heet het ding – beetje vreemde naam voor een winkel die zeven kilometer van het strand ligt maar goed. ‘Niet zomaar een winkel,’ staat op de site. “een belevenis. Elke dag weer anders, elke dag iets te doen. Kortom: een mini-warenhuis boordevol sfeer en inspiratie, precies zoals u dat van Libelle gewend bent.’

In het Beach Café kan je shoppen, workshops volgen, ‘beleven’ (‘we halen voor u de producten uit de verpakking en laten u kijken, voelen en ruiken’) en proeven. Kortom, Libelle als totaalconcept.

Het is niks nieuws. Sinds twee jaar heeft Libelle ook een Academy, sjiek woord voor een uitgebreid aanbod aan cursussen, workshops en andere bezigheids- en ontwikkelingsmogelijkheden. Veel ouder nog zijn de fameuze Libelle zomerweken. Zoiets als dat Beach café maar dan anders.

Libelle is verre van de eerste en de enige die in het verlengde van het blad een wereld verkoopt. Dat deden, voor de meer literairen onder ons, ook de uitgevers van het Algemeen Wereldtijdschrift voor Financiën, Handel, Nijverheid, Kunsten en Wetenschappen dat in de jaren dertig van de vorige eeuw aan het brein van Willem Elsschot ontsproot. In afgelopen decennia hebben talloze anderen iets vergelijkbaars geprobeerd: het tijdschrift als merk (zie ook hier). Tijdschriftmakers zijn lang niet de enigen die dat doen. Kledingmakers, koffieproducenten, computerleveranciers, het is net als seks: iedereen doet het. Merkdenken. Totaalconcepten. De lezer (eter, drinker, shopper) een wereld bezorgen. Binding. Bonding. Branding. Het is het veni, vidi, vici van de postmoderne marketeers.

urlLibelle bestond onlangs tachtig jaar. In die jaren heeft het blad net als het iets jongere (1938) zusje Margriet een enorme maatschappelijke rol gespeeld. Lees het boekje Margriet weet raad er nog maar ’s op na. De emancipatie van de vrouw is vermoedelijk meer het succes van deze damesbladen dan van Dolle Mina geweest. Maar ‘de grote tijden voor Libelle zijn voorbij, vroeger had het blad een duidelijke functie, die is nu verdwenen. Vroeger haalde je informatie over ziektes, eten, reizen, tuin en relaties uit het tijdschrift. Nu is alles online. Vroeger was het blad je steun en toeverlaat als je man weer eens niet wilde deugen, Libelle was een vriendin die raad gaf. Nu wordt er volop gechat en is iedereen veel opener geworden.’ Aldus bldndktr Rob van Vuure. De cijfers lijken hem gelijk te geven. Ook in tijdschriftenland is het dalen en dalen, met daarbij de angst dat er morgen niets meer te dalen over is. En dus haalt iedereen alles uit de kast.

Ook het succesvolle LINDA. heeft de volgende stap al aangekondigd – een stap overigens die al eerder gezet werd maar toen nog te vroeg kwam: LINDA. Mansion of iets in die richting. Ook komt er wellicht een LINDA.tv. Dergelijke vernieuwingen liggen voor de hand. LINDA. weet immers als geen ander hoe het met de tijd mee moet gaan.

360934Maar hoe gaat de tijd dan? Dat is niet eenvoudig te zeggen. Toch staat een ding vast. In deze vloeibare tijden is het voor velen niet eenvoudig te zeggen wat ze denken en willen. Vandaar dat ze=we een beetje hulp wel kunnen gebruiken. Libelle, Margriet, LINDA. en zovele andere damesbladen bieden die hulp maar wat graag – al is het alleen maar omdat ze daarmee hun product overeind houden. Daarom is een blad niet genoeg. Zo’n blad moet meer zijn: op z’n minst een paraplu maar liever nog een huis om in te wonen.

Auteurs