Krijg nou tieten! Communicatie op z’n domst

 

Als je iets bekend wil maken moet je het verbieden. Het is een ijzeren wet. Niks is zo aantrekkelijk als een stempel “GEHEIM” of een verbod op openbaarmaking. Als je wilt dat mensen gaan praten moet je ze een spreekverbod opleggen. Dan komen de persmuskieten er als vliegen op de stroop op af.

Als ze dat bij de Hogeschool van Amsterdam nog niet wisten, weten ze het nu. Vorige week mocht het UvA/HvA-magazine Folia met een borstencover niet tijdens de open dag van de Hogeschool verspreid worden (Folia: “UvA bant Folia om borstencover”). Dat hebben ze geweten bij de HvA.

In plaats van verlekkerde blikken en een incidentele gefronste wenkbrauw viel de halve wereld – althans dat gedeelte dat zich in Amsterdam op sociale media ophoudt – over de hogeschool heen.

Er kwam een tegenactie waarbij Folia uitgedeeld werd met blote borsten (opmerkelijk verschil tussen verslag Telegraaf en AD).

Slim?

Nog nooit heeft een open dag van de HvA zo’n publiciteit gehad. Nog nooit zijn de bakken van Folia zo snel leeg geweest (of zelfs gewoon “leeg”). Misschien opzet, maar dat zou grote slimheid van de kant van HvA/UvA veronderstellen, en daar lijkt het niet op. In tegendeel.

De zaak zelf wordt breed uitgemeten, de vrijheid van meningsuiting zou immers in het geding zijn.

Maar minstens zo interessant is hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. De HvA/UvA-combinatie heeft een communicatieafdeling met tientallen medewerkers, pr-mensen, woordvoerders, voorlichters, projectmanagers, social-media-specialisten, propagandisten, redacteuren, vormgevers, voorlichters, interne en externe junior en senior communicatie-experts, managers en adviseurs, en ongetwijfeld nog een heel arsenaal aan andere functionarissen. Hoe heeft zo’n afdeling zo stom kunnen zijn om dit te laten passeren?

Communicatie

Het is onbestaanbaar dat het een soloactie van directeur Jean Tillie is geweest. Die checkt echt niet elke week de cover van de Folia. Maar bij Communicatie houden ze het magazine scherp in de gaten. Er is geen Hogeschool of Universiteit in Nederland waar geen gedoe is geweest tussen de afdeling communicatie en het hogeschool/universiteitsblad. Eigenlijk vinden ze bij communicatie dat zij de baas zijn – en bij veel instellingen zijn ze dat ook.

Hoe heeft dat hele leger van hulpsinterklazen van de afdeling voorlichting (pardon, communicatie) dit kunnen laten gebeuren?

cover foliaWant waar ging het helemaal over? De Folia ligt in een paar bakken in de hal van de HvA-gebouwen, in een hoekje naast nog vijf andere bladen. Die bewuste cover bevatte een foto van een fototoestel en in het scherm van het toestel was – nogal vaag – een borstenduo te zien. Met een decente titel “gewoon, borsten”. Dus niet zoals in dit stuk “Tieten” (click-bait?) en geen megafoto zoals hier (eye-candy?).

1 op 10

Er zijn minstens tien keer zoveel voorlichters als journalisten in Nederland. Dat was althans het geval toen Mirjam Prenger en haar collega’s dat een paar jaar geleden onderzocht voor Gevaarlijk Spel. (Daar viel toen half voorlichtend Nederland overheen: het waren er natuurlijk veel minder, of ze hielden zich alleen met publieksvoorlichting of interne communicatie bezig en niet met journalisten, er werden appels met peren vergeleken, etc. Maar eerlijk gezegd lijkt me die 1 op 10 nog een voorzichtige schatting.)

Je kan natuurlijk moord en brand roepen over de aantasting van vrijheid van meningsuiting. Maar de affaire leert ook dat er wel tien keer zoveel voorlichters als journalisten zijn maar dat ze niet tien keer zo slim zijn. Een geruststellende gedachte.

Auteurs