‘Advertentievrij’ is voor De Correspondent een propositie die kennelijk ook een bepaalde waarde heeft voor hun type lezers. Ze onderscheiden zich ermee van andere media, dus ook minder concurrentie daar. Zelfs de publieke omroep produceert niet advertentievrij.

Waar Disco en Pfauth op doelden zijn mengvormen van reclames en content. Die kunnen bepaalde lezers echt weg jagen. Willen lezers daarvoor betalen?

De uitgever heeft al geld gekregen voor die reclame dus ergens belazer je dan de lezer door er nog een keer een vergoeding voor te vragen.

De keuze voor een advertentievrij medium maakt de omzet van een titel in ieder geval minder ‘hybride’ en dat zal ook een verschil maken voor de inhoud, verwacht ik.

Als een bedrijf twee types klanten met vaak tegenstrijdige wensen moet bedienen (lezers en adverteerders) resulteert dat eerder in een compromis, ofwel in een tweeslachtig product (met lagere marktwaarde) dan als er alleen lezersinkomsten zijn.

Cruciale vraag vraag is echter waarom een krant de advertenties zou moeten skippen? Irriteren lezers zich aan advertenties? Helemaal niet. Wel aan advertenties op websites, op de radio en op tv, maar printadvertenties worden juist gewaardeerd: ze geven informatie, zijn relevant en kunnen eenvoudig worden overgeslagen. Een regionale krant zonder overlijdensadvertenties is echt slechter af. Aanbiedingen? Theater? Films? NRC zonder advertenties voor culturele evenementen en boeken? Telegraaf zonder boten en bordelen? Volkskrant zonder personeel? Een verlies voor de krant maar vooral voor de lezer.

Mijn vraag aan Ernst-Jan Pfauth: wanneer begint de Correspondent nu eindelijk eens met advertenties?

Aha. Ik denk dat de term relevant de spijker op de kop is. Harvard marketingprofessor Theodore Levitt zei het en het staat in de marketingboeken in hoofdstuk 1: “People don’t want to buy a quarter-inch drill. They want a quarter-inch hole.” Dat zal toch onafhankelijk van socio-demografische kenmerken zijn.

Ik zou in elk geval nooit afscheid nemen van adverteerders zonder een solide andere businessmodel. Wat NRC betreft: Mediahuis is Egeria niet, dus Peter Vandermeersch kan het zo nog een keer voorstellen.

Bedrijven zijn pas problematisch geworden toen ze toegang tot de redactionele kolommen eisten of afdwongen. Als lezers dat wilden hadden ad-blockers niet zo’n succes geweest. Bedenk ook dat je wel betaalde advertenties kunt weigeren, maar PR-content in veel hoedanigheden over een redactie wordt uitgestort. Van Apple tot Ziggodome. Dus de vraag is dus ook of je commercie überhaupt kunt weren.
Persoonlijk stoor ik me totaal niet aan advertenties met duidelijke afzenders. Ik vind ze een extraatje bij de redactiestukken. Bij heimelijke advertenties voel ik me in de maling genomen. Niet door de afzender, maar door de krant. En ik vermoed velen met mij.

De opmerking over het opleidingsniveau in combinatie met commerciële content kan ik niet plaatsen. Wat zou het verband kunnen zijn?