Jammer dat je niet uitlegt waarom de tv de positie niet heeft kunnen aantasten en – volgens jou dan! – internet wel.

Tijdschriften zouden nog genoeg toekomst hebben, want daarvoor bestaat volgens jou nog genoeg vraag bij de adverteerders. O ja, en Newsweek en Intermediair dan? Is het niet frappant dat deze weekbladen juist nu stoppen met print? Of vermeed je die vraag alleen maar om het hoofdstuk HP/De Tijd te vermijden?

Hoe komt dat toch Henk, al die onbeantwoorde vragen? Is het niet juist de taak van een (gewezen) eindredacteur die allemaal te beantwoorden? Nogmaals Henk, heel jammer. Zie de antwoorden graag tegemoet in de laatste uitzending. Vrees dat het een avondvullend programma wordt.

Een echte commerciële uitgever weet dat ie de klant moet geven wat de klant wil, niet wat de adverteerder wil. Als je geeft wat de klant wil komt de adverteerder vanzelf wel.

het is zo druk in mn vrije tijd dat ik ervan overtuigd moet worden dat ik een krant nodig heb. Heb ik een krant nodig? Staat daar in hoe ik snel mijn vakantiefoto’s kan instagrammen? Nee? Opzouten met die zooi in mn brievenbus…

De aanvullende waarde van de krant in het leven van de 40- er nihil. Er is te veel te doen in vrije tijd. Je moet ook nog twitteren, whatsappen, je vakantiefoto’s instagrammen, je blog bijwerken en met een schuin oog nu.nl in de gaten houden en kijken hoe lang de gegrilde tomaten in de oven moeten en opzoeken waarom je webcam niet herkend wordt in skype. Ik kan mij niet herinneren dat mijn oma dat ook allemaal moest.

Oplagecijfers zeggen niet alles, het gaat vooral om marktaandeel en dekking. De kleine groei (of relatief langzame daling) van de oplages van regionale kranten in de jaren tachtig heeft lange tijd versluierd hoe kwetsbaar hun positie was geworden. De oplages hielden de groei van de bevolking al niet meer bij. Met name in de grote steden verloren de regionale dagbladen gestaag terrein. In de Randstad eerder dan in andere delen van het land. In de ‘grote vier’ is de samenstelling van de bevolking in rap tempo veranderd. Als de helft van de inwoners een niet-Nederlandse achtergrond heeft dan is het evident dat je als traditioneel medium voor een onmogelijke opgave staat. Als vertegenwoordigend overleg (van Brabant Pers) hadden we regelmatig contact met andere kranten. We verbaasden ons er over dat onze collega’s van de Haagse Courant tamelijk luchtig deden over de (financiële) positie van hun krant c.q. Sijthoff. De redactie van de HC was verhoudingsgewijs flink groter dan die van de BP-kranten, gelet op de oplages. Te lang is gewacht om de organisatie aan te passen aan de gewijzigde omstandigheden. Wat de HC vooral in de weg zat was zijn imago van een regionale krant met een landelijke allure.
En toen kwam ook nog eens internet. Maar dit is allemaal geschiedenis. Belangrijker is: welk perspectief is er voor (regionale) kranten? De vraag stellen is vele malen simpeler dan hem beantwoorden.

De focus ligt op de relatie tussen de neergang van het ene medium – in deel 1 dus vooral de krant – en de opkomst van het internet. Ook andere geïnterviewden leggen daar de nadruk. Van der Donk heeft het over de verkeerde keuzes van kranten, Klöpping over 0% innovatie en Scheepbouwer over volledig digitaal gaan.

Mijn punt is dat die relatie (te) simpel is. Je moet ziende blind zijn om te ontkennen dat veel traditionele media in een neerwaartse spiraal zitten – weinigen is het gegeven zichzelf opnieuw uit te vinden. Maar de schuld vooral buiten het medium te leggen (de economie, het internet) gaat me wat te ver.

dat hij ook beweert dat internet – en dan gaat het niet alleen over de haagsche courant – gangbare businessmodellen in de krantenwereld heeft weggevaagd, lijkt me geen bijzonder gewaagde stelling.

hoe dan ook: ter horst haalt dit niet als enige reden aan om de neergang van zijn krantje te schetsen.
iets dat piet bakker hierboven met iets te veel stelligheid beweert.