Een terugkerend punt is dat de “content uit andere media” in Zaanstreek die in de grafiek te zien is, strikt gesproken geen geaggregeerde content is die vergelijkbaar is met wat er op andere aggregatiesites gebeurt. Daar is een robot aan het werk en haalt 50 woorden van conculega-sites. In de Zaanstreek haalt de dichtbij-redacteur het uit het Content Management Systeem van het huis-aan-huisblad waar een gezamelijke redactie wordt gevoerd.

Vandaag, 21 november, zowel in hah-blad de Zaankanter als op Dichtbij: “Dansen voor War Child”, “Sintfeest op de Schans inclusief Pieten-training”, “Detachment in deFABRIEK” etc.

Mijn punt is dat het content is die ook in een ander medium staat. Ik kan daar beter een andere naam voor gebruiken, maar het is geen meeschrijvers-werk.

Is het eigen redactie? In de reacties hierboven wordt dat gesuggereerd, maar de collofon van De Zaankanter maakt duidelijk dat kopij naar het hah-blad gezonden moet worden. Alle winkeliersverengingen, danscholen en filmhuizen vinden het natuurlijk prima dat hun persberichten ook 1-op-1 doorgeplaatst worden op Dichtbij. Maar het klopt, een andere benaming (partner-doorplaatsing?) was beter geweest.

Volgens Bart Brouwers gaat het “om content die gemaakt is door “onze eigen” collega’s van de Zaankanter” – dan is het toch afkomstig uit een ander medium? Ook al zijn het collega’s? “Gemaakt” lijkt me trouwens wel erg veel eer, het zijn de berichten van de inzenders die via copy/paste in de krant worden gezet, soms een beetje gefatsoeneerd.

Dit doorplaatsingsbeleid maakt trouwens dat Dichtbij-Zaanstreek de uitstraling krijgt van een typisch huis-aan-huisblad met veel verenigingsnieuws, semi-commerciële content en aankondigingen. Ik vraag me af of dat de uitstraling is die je wilt hebben.

(Ik maak ook duidelijk dat ik helemaal niet tegen aggregatie ben – mits netjes uitgevoerd.)

Een ander kritiekpunt is dat ik de Dichtbij’s teveel over één kam zou scheren. Volgens mij doe ik dat niet. Ik geef duidelijk aan dat de cijfers alleen op Zaanstreek staan, dat sommige Dichtbij-sites alleen aggregeren (Apeldoorn als slecht voorbeeld – ik had ook Enschede kunnen noemen omdat aggregatie daar een veel diverser beeld oplevert) terwijl er in Groningen weer een heel andere site is met weinig aggregatie en veel eigen content. Voor mij is dat juist het interessante van dit model, dat het overal anders is waardoor je veel van elkaar kan leren. Dus als de “over één kam” indruk is gewekt, is dat nadrukkelijk niet mijn bedoeling.

Over de broodroof. Nee, ik vind het geen broodroof – en dat zou ik bij journalistiek eigenlijk nooit zeggen. Hoe meer hoe beter. Ik vind overigens dat journalisten eigenlijk niet gratis zouden moeten werken, het is niet goed voor het beroep. Maar als iemand ergens z’n ei kwijt wil, zal ik dat nooit bestrijden. Ik begreep trouwens dat de meeschrijver is kwestie dit werk gebruikt als opstapje naar een betaalde baan – dat zou ik zeer begrijpelijk vinden.

Mijn excuses aan Petra Kramer (en Drachten-Dichtbijer/topfietser Conrad Berghoef) dat ik haar ten onrechte een plek gaf in deze discussie. Ik ben door de Twitter-timeline van Chris Klomp gegaan en dacht dat het verband had met deze zaak – mijn fout.

Als ik Dichtbij een sneue jat-boer zou vinden zou ik er natuurlijk niet aan meeschrijven…

En @ SvJ’er: In Utrecht zitten twee redacteuren, één voor de krant en één voor de site utrecht.dichtbij. Er is dus geen sprake van een centrale redactie. Ik ben het met je eens dat dat niet zou werken. Juist daarom ook zijn redacteuren altijd actief in de regio waarover ze schrijven. Bij onze sollicitatieprocedures wordt ook altijd gekeken naar afkomst of woonplaats, om kennis van het eigen gebied te garanderen.
Wel hebben we diverse kantoren in het land (naast Utrecht onder meer ook Amsterdam, Rotterdam, Nieuw Vennep, Purmerend, Eindhoven, Groningen en Maastricht) waar soms ook redacteuren bijeen komen die niet specifiek in die plaats werken. Voorbeeld: de redacteur Breda komt eenmaal per week naar Eindhoven, om daar met zijn Brabantse collega’s te kunnen overleggen over de journalistieke keuzes die gemaakt zijn of worden.

En het zal ook wel aan die bovenmatige betrokkenheid liggen dat me ook in dit onderzoek toch weer een paar dingen opvallen die me niet helemaal zinnen. Ik ga er toch even op in.

Om te beginnen: wat de onderzoeker tijdens zijn twee weken testperiode in de Zaanstreek als “aggregatie” heeft betiteld, is alles behalve aggregatie. Het gaat om content die gemaakt is door “onze eigen” collega’s van de Zaankanter. De dichtbijredactie en de redactie van de Zaankanter zijn één team. Het benoemen van de naam van die krant boven een bericht op dichtbij wil slechts zeggen dat dat artikel óók in de krant verschijnt. Een deel van de krant heet zelfs “dichtbij”, hoeveel duidelijker wil je het hebben?

Aggregeert dichtbij dan helemaal niet? Zeker wel. Op sites waar we nog geen eigen redactie hebben, brengen we platforms die een nieuwsoverzicht bieden uit andere lokale media. In 50 woorden, met een directe link naar de bron. We doen dat in afwachting van een uitrol met een eigen redactie. Inderdaad, Apeldoorn is zo’n plaats.

Dat maakt duidelijk wat Jaap al schreef: alle dichtbijs verkeren in een andere levensfase en zijn dus niet, zoals hierboven gebeurt, over één kam te scheren. Daarnaast zijn er lokale verschillen die simpelweg bepaald worden door de keuzes van de lokale makers of de specifieke aard van de omgeving. Zo hebben we in Maastricht een thema “gastronomie”, terwijl dat in Purmerend simpelweg “eten” heet. Voor ons, maar vooral voor onze gebruikers, is dat net zo logisch als het ontbreken van een thema “carnaval” in Drachten. Op dichtbij in pakweg Rotterdam is inderdaad veel 112-content te vinden, maar in Groningen of Roermond is dat veel minder het geval. En zo zijn er vele andere redenen om verschillen aan te brengen.

Trouwens, 112-berichtgeving is – of je dat nou leuk vindt of niet – alleen al van immens belang omdat het relatief veel bezoekers trekt (inderdaad, veel meer dan de rechtbank-artikelen, die we trouwens echt ook wel eens buiten Groningen brengen hoor). Dat de 6 redacteuren en ruim 30 fotografen die zich 24/7 hiermee bezig houden veel meer doen dan “nieuws bewerken”, zoals ik hier lees, lijkt me vanzelfsprekend. Ik houd daarbij vol dat ook de 112-berichtgeving in tekst en beeld heel veel originele stukken oplevert. Kijk voor de lol eens in ons Ricoseum, een verzameling foto’s van 112-fotograaf Rico Vogels, en het zal duidelijk zijn wat ik bedoel: http://eindhoven.dichtbij.nl/fotopagina?section=fotoalbums&albumid=54828

In het verlengde van die originele content: de ruim 30 redacteuren van dichtbij zijn maandelijks goed voor vele duizenden berichten. Voor de collega’s van de Zaankanter en zijn ongeveer 80 zusterkranten geldt hetzelfde. En onze bezoekers produceren maandelijks inmiddels meer dan 4000 artikelen. Daarmee wil ik allerminst beweren dat we hier de redding van de journalistiek voor onze ogen zien ontstaan. Zo zal absoluut een fors deel van die ruim 10.000 artikelen in een of andere vorm ook elders te lezen zijn. En zo kun je ons terecht verwijten dat we bar weinig aan klassieke onderzoeksjournalistiek doen.

Maar daar staat – naast de waarde voor de miljoenen gebruikers die elke maand hun lokale nieuws op dichtbij zoeken en brengen – ook heel wat tegenover: het avontuur op zichzelf. Niemand weet wat in de toekomst echt gaat werken (wij ook niet) maar voor TMG is dat geen reden geweest om dan maar te gaan afwachten tot iemand met het gouden ei komt aanzetten. We zijn het laboratorium ingegaan, hebben wat bedacht en zijn dat, na een periode van testen, nu in de harde praktijk aan het brengen. Zélfs als het over een paar jaar een faliekante mislukking blijkt te zijn, heeft het de sector in elk geval een vracht aan kennis en ervaring opgeleverd. Om nog maar te zwijgen over het enorme plezier bij de makers en het veldmateriaal voor nog vele jaren van prachtig media-onderzoek.
Graag gedaan 🙂

Dichtbij.nl vind ik een mooi initiatief door de samenwerking met lokale kranten. Het is goed dat die stukken nu wél terug te vinden zijn op dichtbij.nl.
Echter het nieuws dat centraal wordt geregeld, de redactie zit volgens mij in Utrecht, daar kan flink in gesneden worden. Ik als lokale lezer zit er niet op te wachten dat iemand die het dorp niet kent mij gaat vertellen wat hier gebeurd. Dat weten wij namelijk al door een andere lokale nieuwssite die wél eigen content heeft (in plaats van herschreven politieberichtjes met een foto gejat van Twitter van dichtbij).
En dan moet die redacteur nog wel het goede vinkje aan klikken, want soms zie ik nieuws uit regio’s die ik niet ken langskomen.
Kortom: waarom moet het actuele nieuws van die redactie in Utrecht van een lokale nieuwssite zo decentraal geregeld worden? Mijn mening: verspreid die redacteuren in Utrecht over de regio’s en laat ze daar ook meewerken aan de lokale kranten. Die kunnen vaak extra mensen gebruiken.
Wat een vrij lastige operatie zal worden, maar dat terzijde.

Ik durf alleen voor mijn eigen platforms te spreken (Woerden, Brabant) en we proberen juist wel vaak achter de straffen aan te gaan bij de rechtbanken. Dat lukt natuurlijk niet altijd, daarin maak je keuzes. Mijn criteria is dat een incident op het platform en daar omheen tot grote ophef heeft gezorgd. Ik beschouw het dan als taak om het volledige verhaal te blijven vertellen.

Toch blij dat je dit geschreven hebt en je hebt zaandam als voorbeeld genomen, wat ik begrijp. Het maakt dichtbij.nl weer wat duidelijker. Het is (nog) zeker niet het perfecte medium. En we maken het samen met lezers.