Maar al met al denk ik dat je met dit artikel de journalistiek, studenten van de school en journalisten in het algemeen te kort doet, omdat ik vind dat je je veel te gemakkelijk van het fundamentele probleem af maakt en tamelijk naïef in een kwestie lijkt te staan die de fundamenten van de journalistiek raakt en zolang onopgelost, echte progressie zal blijven frustreren.

De fundamentele taak van (kwaliteits)journalisten moet onveranderd blijven de macht te controleren, burgers te informeren, tegels te lichten en de waakhond uit te hangen. Ik denk dat niemand dat niet met je eens is, en ik denk dat er geen zichzelf respecterende journalist is die dat niet graag zou doen. Net als dat er waarschijnlijk geen spanjaard onder de 25 is die geen leuke, goede, nuttige baan zou willen hebben.

Het probleem is dat het werk er niet is, de vraag uit de markt verandert en dat de traditionele kanalen om dat soort werk bij mensen op tafel te krijgen onverminderd blijven falen om manieren te bedenken waarop zulks een propositie is waar mensen warm voor lopen danwel voor willen betalen.

Zoals de reactie hierboven zegt, is het een toch echt een noodzakelijke voorwaarde voor het ander.

De school voor journalistiek levert inderdaad vrachtladingen studenten af die danwel rechtstreeks naar de onderste regionen van de infotainment industrie afdalen en daar niet meer uitkomen, danwel de dag na afstuderen beginnen met omscholen om nog iets van een kans te hebben op een waarde toevoegende baan. Dat is niet leuk voor deze over het algemeen getalenteerde mensen. Het leidt tot onrust, spanning en stress in hun levens, tot niet benut menselijk potentieel en niet in de laatste plaats is het verspilling van beperkte onderwijsgelden en menselijke resources.

Ik denk dat het van jou en andere leidende figuren in de journalistiek en van de school verwacht mag worden dat je niet aflatend bezig bent hier over na te denken en oplossingen voor te vinden. Dat de school voor de journalistiek alles op alles zet om de discussie hierover te voeren, en vooral modellen probeert te vinden die de toekomst van de journalistiek en de studenten veilig kan stellen. Jonge, slimme mensen leggen hun toekomst voor een groot deel in jouw handen, en dat is nogal wat.

Begrijp me niet verkeerd: ik ken je, en ik ken de school, en ik weet dat je het beste met je studenten voor hebt en een bijzonder verantwoordelijk en serieus docent bent. Ik denk echter ook dat je oproep in dit artikel naïef is, en te gemakkelijk. Je vraagt van mensen met dromen om een gezin te stichten, om te reizen en de beste journalist ter wereld te worden voorbij te gaan aan het feit dat de gevestigde media door een gebrek aan innovatie, creativiteit en ondernemingszin en een overdaad aan risicomijdend gedrag flagrant falen de veilige omgevingen te creëren waarin echte journalistiek kan worden bedreven, en in plaats daarvan een roze wolk na te jagen die de overgrote meerderheid meer problemen dan succes gaat bezorgen.

Zonder eten is het lastig groeien.

Mijn verontschuldigingen voor deze betoog-achtige reactie, maar zoals gezegd maak ik me hier als oud-journalist ook zorgen over. Je moet deze discussie echt breder kaderen. En zeker niet met dedain kijken naar de slappe, tijdelijke oplossingen die anderen nu denken te zien; zoals het ontwikkelen van sterker persoonlijk ondernemerschap, of journalistieke kwaliteit en geloofwaardigheid dan maar koppelen aan de kracht en geloofwaardigheid van personen (een non-oplossing logisch volgend uit het falen van de instituties). Het zijn pogingen oplossingen te vinden, boeien waar voormalig studenten van de school zich aan vast klampen en ondernemers proberen een nieuw model op te bouwen. Ik verwacht er weinig van, maar het is beter dan geen beweging.

Wat jij en je collega’s in mijn ogen moeten doen, is deze discussie onverminderd verder proberen te brengen, de industrie uitdagen, de (voormalig) gevestigde media ‘challengen’ en de angsten en onzekerheden van je studenten serieus nemen. Eerlijk tegen ze zijn, en het probleemcomplex als geheel bekijken. En mensen niet met een kluitje het riet in sturen door vrijblijvende oproepen te plaatsen waar niemand en al helemaal de industrie niet aan toe is.