“Hierbij een korte samenvatting van wat ik hierover denk. Het is een heel fundamenteel onderwerp, zowel voor gebruikers van bronnen (bijv journalisten) als voor de bewaarders en beschikbaarstellers van die bronnen (bijv -digitale- archivarissen en bibliothecarissen). Een belangrijke casus, dit.

Grofweg denk ik dat je hiermee op minimaal 2 integere manieren kan omgaan. Die baseren zich op 2 verschillende waarderingen van de online krantencollectie. En met die blik kun je verwarring voorkomen en stoppen met “meten met twee maten”.

1.: de collectie is een exacte weergave van alles wat Trouw heeft gepubliceerd. Dat is dus de collectie gezien als beschikbaarstelling van een archief -neerslag van handelen-, en niet primair als een verzameling journalistiek-inhoudelijk hoogwaardige informatie.

2. de collectie is een verzameling hoogwaardige journalistieke bijdragen die voldoet aan een vooraf duidelijk gemaakte set kwaliteitscriteria. Hier wodt de collectie niet primair als een neerslag van handelen -een archief- gezien.

Als je 1 kiest dan moet je artikelen laten staan. Als je 2 kiest dan juist niet. Trouw heeft voor 2 gekozen. En dat is hier m.i. de goede keuze. Ook de suggestie van Piet Bakker past onder de 2e weg. Maar ik vind die te ver gaan. Het klinkt alsof er een permanente boetedoening eeuwig online moet gaan staan. Dat klinkt trouwens wel erg calvinistisch en ironisch genoeg misschien wel meer in lijn met de traditie waar Trouw uit is voortgekomen…

Aangezien dat niet voor mij geldt, zou ik volstaan met een andere weg: het artikel weglaten, omschrijven waarom je dat doet, en omschrijven hoe je het gewraakte artikel dan wel kunt inzien, bijvoorbeeld in het kader van historisch onderzoek naar de impact van slecht journalistiek werk.

Al met al kan ik me Piet Bakkers suggesties wel voorstellen, maar ik zou er niet voor kiezen.”