Een diversiteit aan modellen is vast goed voor de pluriformiteit van de pers, maar online lijken verdienmodellen sterk te polariseren. De gevestigde spelers in mediaveld hebben hybride model, de nieuwkomers hebben de mogelijkheid om dat model te omzeilen en kiezen de extreme uithoeken.

De rol die ik voor de overheid zie weggelegd, is niet per se subsidies/incubator. Wat de overheid beter kan doen is zorgen dat de publieke omroep (of in ieder geval de nieuwsvoorziening van de publieke omroep) zonder reclamegeld doorgaat. In de praktijk lijkt echter het tegenovergestelde te gebeuren: bij de NOS stijgt het deel van de inkomsten dat uit reclame komt en de NPO hoopt als groot platform ook aantrekkelijk te kunnen zijn voor adverteerders. Bij een debat tijdens de viering van 50 jaar School voor Journalistiek (van de HU) werd mij ook duidelijk dat de dynamiek waarbij ook op de publieke TV-zenders alles draait om de kijkcijfers funest is voor journalistiek. Het is niet alleen de mediawet, maar ook de adverteerder die deze dynamiek versterkt, denk ik.

Er is wel steeds meer aandacht voor die “engagement” inderdaad, en sinds 2015/16 zie ik wel “geen clicks, maar echt bereik” steeds vaker terugkomen. (Zie om. Gonnie Spijkstra.) Dit is mijns inziens echter een beetje een front voor de achterliggende vraag: hoe zorgen we dat bezoekers betrokken bij óns (‘ons’, als medium) blijven, crossplatform. Ik bedoel, ja ik snap ook wel dat een facebookview ook lezers bereikt, of een snap, of een doorgedeeld plaatje, of zelfs iemand die alleen mijn pointe doorverteld. (Dit is mi zelfs een van de peilers van het ‘nut’ van nieuws, naast informatievoorziening) Maar zijn we niet op zoek naar de manier waarop lezers dat dan met mij associeren of in ieder geval, ergens een centje afdragen aan mij? Zeker als je “lezergestuurd” werkt kun je dus niet zeggen “knal overal advertenties bij, dan komt het platformonafhankelijk wel goed”. Maar zul je echt communitymanagement moeten doen én daar ook nog geld uit halen. Dat je snapchatvolgers dus denken “die mensen ga ik steunen”. Daar liggen meer mogelijkheden dan veel denken, maar misschien minder geld dan we hopen.

(En ik heb er nog wel wat ideeën bij, maar dan ben ik een heel artikel aan het maken..)

Het klopt dat lezers en journalisten niet altijd hetzelfde soort stukken willen, maar betekent dit dat een journalist niet aanbodgestuurd mag ‘zenden’ en zijn eigen interesse volgen?

Wordt het niet steeds duidelijker dat bereik of aantal clicks dat een artikel krijgt niet hetzelfde is als engagement? Dat laatste is lastiger meetbaar en dus minder bruikbaar voor adverteerders, maar wel heel belangrijk voor journalistiek medium, lijkt mij.

Ik denk (maarja, denk..) dat De Correspondent ook wel zonder kan bestaan, ja. Maar dat zouden ze dus in deze opzet minder artikelen maken. Het blijft een beetje speculeren hoe groot een medium blijft als het bepaalde dingen achter zich laat.

Uiteindelijk ben ik het gevoelsmatig wel met je eens dat het zou moeten kunnen, een medium alleen op lezers draaien. Of social media-bubbles voor diezelfde lezer ook echt een issue zijn vraag ik me dan weer af. Is dat niet iets bij journalisten onderling? (Vraag ik me dan hardop af) Als je journalisten spreekt dan hoor je ook vaak de spagaat tussen wat veel gelezen wordt en wat ‘men’ eigenlijk zou willen brengen.