Hoe GeenStijl een eind aan het sprookje van online-advertising maakt

Verschillende adverteerders, waaronder bierbrouwer Grolsch, het Ministerie van Defensie, Persgroep en het Wereld Natuur Fonds stoppen met adverteren op GeenStijl en Dumpert vanwege de ‘vrouwonvriendelijke’ content van deze TMG-sites. Pikant is natuurlijk dat de wakkere gezond-verstand-blogs ‘verraden’ zijn via een column van toekomstig NRC-collega Rosanne Hertzberger. Nadat de Volkskrant een rondje maakte bij adverteerders werden ze door GeenStijl van NSB-praktijken beschuldigd, NRC werd NSB-Hakblad.

Over niet al te lange tijd zitten NRC, Telegraaf, Metro, Dumpert en GeenStijl, Noordhollands Dagblad en Limburgs Dagblad samen in het plezante Mediahuis. Peter Vandermeersch en collega Pritt Stift samen in de kantine aan een broodje kroket?

Als de aankoop van TMG rond is, zal de nieuwe uitgever zich afvragen of deze kroonjuwelen nog wel passen in het Mediahuis dat

“onvoorwaardelijk gelooft in onafhankelijke journalistiek en sterke en relevante media die een positieve bijdrage leveren voor mens en maatschappij.”

Met het kwijtraken van deze topadverteerders wordt dat nog urgenter (Coolblue blijft overigens lekker adverteren). Het was natuurlijk al vrij curieus dat een artikel waar de Volkskrant een kutkrant werd genoemd, vergezeld werd door een advertentie van diezelfde Volkskrant. Ook Vluchtelingenwerk schijnt te stoppen met GeenStijl-banners, zouden ze bij Vluchtelingenwerk weleens op GeenStijl hebben gekeken?

Dat laatste geldt voor meer adverteerders. Kennelijk hebben veel bedrijven geen idee waar ze hun online advertentiegelden besteden.

En dat is niet zo verwonderlijk. Online reclame kost bijna niks – vooral als die via ‘programmatic advertising’ wordt ingekocht, daar wordt een perfecte afstemming met de doelgroep belooft tegen de laagste prijs. Maar als je niks betaalt dan krijg je natuurlijk ook niks. Verkopers weten niet wat ze verkopen, inkopers niet wat ze inkopen. Het is windhandel.

Zo’n 30 procent van de clicks die wereldwijd via programmatic wordt verkocht komt sowieso niet van mensen maar van robots. De cijfers verschillen, elders is sprake van 37 procent. Bij programmatic video kan dat oplopen tot 70 precent. De rest komt dus voor een deel terecht op sites waar je niet wilt zijn. Niet alleen bij GeenStijl. Ook nepnieuws-sites leven van reclame. En van ‘slimme’ algoritmes die die reclames verkopen via programmatic advertising.

Hoe werkt dat? Wie zoekt op Parijs, Volvo of ‘theepot’ of sites bezoekt over Parijs, Volvo’s en theepotten (of sites waarop de woorden Parijs, Volvo of theepot voorkomen) krijgt advertenties over Parijs, Volvo’s en theepotten voorgeschoteld. That’s it.

Dus wie kwaad is vanwege de beroerde service van Coolblue en dat bedrijf online bezoekt om de contactinformatie te vinden, wordt wekenlang bestookt met banners. Wie voor volgende week een vakantie in Parijs wil boeken krijgt tot diep in juni de Parijs-reclames voorgeschoteld, als je de gebruiksaanwijzing zoekt van je hogedrukspuit, krijg je evengoed aanbiedingen voor dat product. ‘Slim’ noemen reclameverkopers dat.

Dankzij GeenStijl weten we nu dat het windhandel en onterecht uitgegeven reclamegelden zijn. Hulde!

Auteurs

5 comments

  • Hier is zoooo veel over te zeggen dat je het beter in een podcast of filmpje (al dan niet met reten) kwijt kunt. Niet dat ik het met de bulk aan inhoud oneens ben, maar het is vooral het topje…

    Bijvoorbeeld:

    – Kennelijk weten adverteerders niet dat… Precies, maar van de andere kant, je staat als A merk op een van de grootste sites van Nederland en hebt dat niet door? Welke marketeers werken daar? Ik denk dat daar meer aan de hand is.
    – Zelfde met die VK banners: die hebben dan blijkbaar geen concurrerende media uitgesloten? Terwijl iedereen weet dat dat de lachwekkende dingetjes zijn.
    – Advertentieboeren laten je soms gewelddadige artikelen uitsluiten van advertentieverkoop. Blijkbaar vond iedereen deze content heel geschikt. (En, het is eigenlijk ook niet te doen.)
    – Wat hier nu geld voor GS, Dumpert en ‘nepnieuws’ geld voor alle sites. Als we toch met een goed oog naar advertenties zouden kijken (en de klagende journalisten naar ‘niet journalistieke content’) dan kunnen we sites van NRC, VK en noem maar op ook wel flink uitdunnen. Terwijl Vandermeersch online de discussie aanging met Blendle over ‘kwaliteitsjournalistiek’ stuurden zijn nieuwsbriefmedewerkers me een leuk gifje met Koekiemonster. Wie wil er nu eigenlijk adverteren bij wat? Maarja als we als journalist de hand in eigen boezem gaan geven dan moeten we ook ineens de artikelen over Gordon opgeven die onze eigen factuur bekostigen.
    – Het is ammaal erg op het internet, maar wat er in de krant nu echt goed gelezen wordt, dat weten we ook niet. En wie bekijkt nu eigenlijk überhaupt die bladzijden vol advertenties in de H-aan-H bladen? Onderzoek wordt wel gedaan maar op internet heb je iig nog constante metingen. En verder, koop je een leuke advo op pagina 3 in; staat er ineens een artikel over een kinderlokker naast! Daar doe je dus niets aan.

    usw, usw. Zoals men bij GS ook al laat doorschemeren; als dit succesvol blijkt kan dit de klagende partijen nog wel eens in de kont bijten.

    • Piet Bakker

      De aanleiding was vooral dat nogal wat bedrijven kennelijk niet zo goed wisten waar ze adverteerden. De scherpe discussie over advertentie-fraude die in de VS behoorlijk gevoerd is, blijft in Nederland bescheiden. De hoax-sites noemde ik vooral als voorbeeld van site waar je als adverteerder niet wilt zitten. Maar ook daar is niet zoveel kennis over. Dat programmatic advertising gevoeliger is voor fraude (en je advertentie op sites kan zetten waar je liever niet wilt zijn) zou een punt voor adverteerders kunnen zijn. Maar als je alleen voor de laagste prijs gaat en de klets praatjes over ‘perfecte doelgroepen’ gelooft, krijg je dus dit.

  • Dick Vestdijk

    zowel GS als de rest van de media zullen zich aan de wet moeten houden wat betreft discriminatie en vrouwenhaat. Daar gaat de discussie over. Het is natuurlijk niet GS dat een einde maakt aan het sprookje van online advertising, maar de lezers die zich niet meer laten beledigen. Advertentie en reclame zijn politiek geworden en die discussie zal steeds scherper worden en meer oplettendheid vragen van journalisten.

    • Daar gaat de discussie die niet over, want volgens mij gaat het om meer subjectieve oordelen over GS.

    • Piet Bakker

      GeenStijl gaat overal met gestrekt been in, met de meest grove middelen, misschien niet over het randje van de wet (hoewel?), maar zeker over elke andere grens. Dan moet je niet gek opkijken (In GS-stijl “huilie huilie doen”) als de aangevallen partij er ook fors ingaat.