{"id":3858,"date":"2014-03-17T17:38:33","date_gmt":"2014-03-17T17:38:33","guid":{"rendered":"http:\/\/www.EveryPicture.nl\/?p=3858"},"modified":"2021-07-19T12:05:18","modified_gmt":"2021-07-19T12:05:18","slug":"infographic-congres-2014-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.journalismlab.nl\/en\/infographic-congres-2014-2\/","title":{"rendered":"Infographic Congres 2014"},"content":{"rendered":"

Every Picture onderzoekster Yael de Haan (@yaeldehaan<\/a><\/strong>) presenteerde vrijdag 14 maart de resultaten van het onderzoeksproject Every Picture Tells a Story<\/em> op het Infographic Congres 2014<\/a><\/strong>.\u00a0Het Infographic Congres vond dit jaar voor de zevende keer plaats in theater Figi (Zeist) met als thema \u2018Visualizing Me\u2019. De persoonlijke handtekening van designers stond centraal.<\/p>\n

Onderzoeksproject<\/strong>
\nVeel organisaties en infographicmakers zoeken naar een antwoord op de vraag \u201cWat werkt er nou eigenlijk bij infographics?\u201d Wat is het effect van bepaalde kleuren en bepaalde typen visualisaties?\u00a0Maar wat wellicht belangrijker is, is de vraag welk verhaal wil je vertellen met een visualisatie? In de praktijk sluiten visualisaties niet altijd aan op wat mensen willen vertellen en dan gaat het gewenste effect verloren. De focus van het onderzoeksproject Every Picture ligt daarom op het maakproces van informatievisualisaties, wat veelal een complex proces is waarbij verschillende disciplines samenkomen, zoals journalisten, statistici, programmeurs en designers.<\/p>\n

Zichtbare vormen van samenwerking<\/strong>
\nUit het onderzoek naar verschillende productieprocessen van informatievisualisaties blijkt dat er in de praktijk vier verschillende typen\u00a0samenwerkingsvormen voorkomen. Allereerst komt veelal een\u00a0gestuurde<\/i>\u00a0samenwerking voor, waarbij bijvoorbeeld directieleden aansturen op de productie van informatievisualisaties. Teams worden bij elkaar gebracht om samen te werken, zonder dat zij dit gewend zijn. Een duidelijke arbeidsverdeling en een gemeenschappelijk perspectief ontbreekt, waardoor je ziet dat iedereen in verschillende expertise-eilandjes blijft werken. Daarom gaat een gestuurde samenwerking ook veelal over in een\u00a0verdeelde<\/i>\u00a0samenwerking, waarbij er wel een wil is om samen te werken, maar waarbij verschillende disciplines eerder vanuit een eigen expertise denken en niet vanuit een gemeenschappelijk einddoel. Een samenwerkingsvorm die tevens zichtbaar was maar minder vaak voorkwam, is een volledig\u00a0afgestemde<\/i>\u00a0samenwerking, waarbij er wel wordt gedacht vanuit een gemeenschappelijk einddoel. Dit waren vaak individuele initiatieven van personen die graag met elkaar samenwerken. Bijvoorbeeld een journalist die graag samenwerkt met een designer. Maar veelal op eigen initiatief van een enkel individu dus. De samenwerkingsvorm die bij de productie van informatievisualisaties het meeste zichtbaar was, is een\u00a0opgelegde<\/i>\u00a0samenwerking, waarbij hi\u00ebrarchische verschillen tussen tekst- en beeldmensen tot uiting kwamen. Er was een groot verschil voelbaar in professionele status tussen de designers en de mensen die verantwoordelijk waren voor de tekst (journalisten of onderzoekers), waarbij designers veelal een ondergeschikte en uitvoerende rol hadden.<\/p>\n

Het is niet zo dat de ene samenwerkingsvorm per definitie beter is dan de andere. Een verdeelde samenwerking kan bijvoorbeeld goed werken als infographics veelal in gestandaardiseerde vormen worden afgeleverd. Maar hoe complexer de visualisatie, hoe meer mensen ermee gemoeid zijn en hoe belangrijker het is om van te voren de samenwerking goed op elkaar af te stemmen.<\/p>\n

Er zijn een aantal manieren om de samenwerking beter op elkaar af te stemmen:<\/p>\n

1.<\/strong> Identificatie<\/strong>: weten wat de ander doet. Hierbij is het belangrijk dat verschillende experts begrip voor elkaars werk hebben. De betrokken partijen moeten scherp voor ogen hebben wat iedere expert kan betekenen in het proces en bij wie welke expertise zit om het verhaal te kunnen vertellen. Een gemeenschappelijk einddoel is hiervoor van belang.<\/p>\n

2. Co\u00f6rdinatie<\/strong>: afstemmen wat wie doet en wie waarvoor verantwoordelijk is. Het lijkt wellicht dat de ideale samenwerking bestaat uit alles samen doen, maar dat is niet altijd even effici\u00ebnt. Op het moment dat duidelijk is welk verhaal er verteld dient te worden en hoe het ontwerpproces eruit komt te zien, kunnen de taken beter worden geco\u00f6rdineerd.<\/p>\n

3. Reflectie<\/strong>: nadenken over wat er zou moeten veranderen. Wat ging er goed in de samenwerking? En wat zou er volgende keer beter kunnen?<\/p>\n

 <\/p>\n

Alexis van Dam (live mindmapper) vatte de presentatie live samen in een indrukwekkende mindmap<\/a><\/strong><\/span>.<\/p>\n

De slides van de presentatie – designed by Kim Raad<\/a><\/strong>\u00a0– zijn hieronder te bekijken.<\/p>\n