Kiki de Bruin, Ren\u00e9e van der Nat<\/p>\n
De afgelopen weken staat Black Lives Matter volop in de schijnwerpers. In reactie op het politiegeweld tegen met name zwarte burgers en de demonstraties in Amerika, gaat de beweging als een golf over de wereld. Ook in Nederland staat institutioneel racisme centraal in het publieke debat en hoog op de nieuwsagenda. De ogen van onderzoekers en critici zijn gefixeerd op de verslaggeving over racisme en BLM. Bovendien zijn diversiteit in de media (of het gebrek hieraan) en ge\u00efnstitutionaliseerd racisme in de journalistieke sector opnieuw onderwerp van gesprek. Hoe kan het dat het nog steeds niet altijd goed gaat met diversiteit in de journalistiek en verslaggeving hierover, terwijl dit al jaren punt van aandacht is?<\/strong><\/p>\n In dit blog beschrijven we voorbeelden van wat er mis ging in de media in de verslaggeving over BLM en institutioneel racisme. We geven ook voorbeelden van wat er goed gaat en beschrijven hoe we als journalistieke sector het ge\u00efnstitutionaliseerd racisme te lijf te kunnen gaan. We houden het dicht bij onze expertise en plaatsen de afgelopen weken in het kader van communicatietheorie\u00ebn.<\/p>\n <\/p>\n Hoe de media berichten – woordkeus \u00e9n invalshoek – en waarover, bepaalt voor een groot deel het wereldbeeld van de burger. De media hebben de \u2018macht\u2019 om opinie, het publieke debat en beleid te be\u00efnvloeden. Theorie\u00ebn rondom \u2018framing\u2019 en \u2018agenda setting\u2019 zijn niet nieuw en worden al decennia onderzocht in communicatiewetenschappen (zie Bryant et al. 2013; Weaver, 2007; McCombs, 2005; Entman, 1993). Ook studenten aan de School voor Journalistiek leren snel over de effecten van de media. We leren ze onder andere in vakken als Journalistieke Research, Praktijkgericht Onderzoek en Onderzoek naar het Nieuws over hun verantwoordelijkheden en kritisch te kijken naar hun eigen vakgebied. In het laatstgenoemde vak onderzoeken studenten zelf het functioneren van de media door middel van een inhoudsanalyse. Niet zelden focussen studenten daarbij op thema\u2019s als diversiteit, racisme (bijvoorbeeld het Missing White Woman Syndrome, zie Slakoff & Fradella, 2019) en framing in de journalistiek. En niet zelden is de uitkomst dat witte mensen (met name mannen) centraal staan (zie ook het onderzoek van de NPO Ombudsman; Aan Tafel<\/a>, over het gebrek aan diversiteit onder talkshowgasten). Maar ondanks alle onderzoeken en aandacht, gaat het nog niet altijd goed met diversiteit in de journalistiek en verslaggeving hierover.<\/p>\n <\/p>\n Als journalism researcher<\/i> veronderstel je dat je redelijk mediawijs bent, en dat je – wellicht – minder gevoelig bent voor media-effecten. Maar de opleving van de discussie rondom racisme, drukte ons met de neus op de feiten; ook wij worden be\u00efnvloed door de media. We werden ons bewust van onze eigen denkwijzen. Deze bewustwording is belangrijk voor heel de mediasector en zelfs heel de maatschappij.<\/p>\n \u201cDe dagen na het BLM-protest op de Dam op maandag 1 juni, scrolde ik door mijn nieuwsapps en social media en zag, naast alle ophef over de drukte op de Dam, teksten met \u2018Akwasi zet in speech aan tot geweld\u2019, \u2018Aangiftes tegen Akwasi na speech op de Dam\u2019, en de zin die hij in zijn speech had uitgesproken: \u2018Op het moment dat ik een Zwarte Piet tegenkom in november, trap ik hem hoogstpersoonlijk op zijn gezicht\u2019. Ikzelf was niet aanwezig bij het protest en las de koppen en de uit context gehaalde statement zonder verder te lezen. Zoals velen zullen herkennen: ik was koppen aan het scannen. Mijn eerste gedachte was: \u2018Heftige uitspraak. Laten we het allemaal vredig houden. Geweld is nooit de oplossing.\u2019 Totdat ik in gesprek ging met mensen die w\u00e9l op de Dam waren, w\u00e9l de context van de speech kenden en tegen mij zeiden dat ik de zin verkeerd begreep en interpreteerde. Ik realiseerde me: ik heb iets aangenomen van de media, uit koppen nota bene, zonder verder te lezen dan mijn neus lang is, om het zo maar te noemen. Hierna deed ik dit wel. Deze uitspraak was geen oproep tot geweld. De media dook er bovenop en haalde \u00e9\u00e9n zin uit een speech en draaide daar het nieuwsverhaal omheen. Ik schrok van mijn eigen kortzichtigheid, realiseerde me dat framing van nieuwsmedia \u2018ook\u2019 op mij effect heeft en werd mij bewust van deze invloed. Maar de vraag is: in hoeverre is het publiek zich van deze effecten bewust?\u201d<\/i> – Kiki (red.)<\/p>\n <\/p>\nDe macht van de media<\/h6>\n
Hoe wij er zelf intrapten<\/h6>\n