{"id":14981,"date":"2017-12-11T12:11:14","date_gmt":"2017-12-11T12:11:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.journalismlab.nl\/?p=14981"},"modified":"2021-07-06T14:49:45","modified_gmt":"2021-07-06T14:49:45","slug":"kloof-oude-en-nieuwe-journalistiek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.journalismlab.nl\/en\/kloof-oude-en-nieuwe-journalistiek\/","title":{"rendered":"De kloof tussen oude en nieuwe journalistiek"},"content":{"rendered":"

Terwijl de journalistiek zich de afgelopen weken boog over de vraag of er wel of niet een mediakloof zou bestaan tussen de Randstad en de rest van Nederland, stuitte ik op een kloof die minstens zo relevant is. Niet zozeer een geografische, maar eentje tussen oude en nieuwe journalistiek. <\/strong><\/p>\n

Nieuwe journalistiek<\/strong>
\nKarel Smouter schreef op De Correspondent<\/a> over de geografische kloof tussen Amsterdam en de provincie en toonde op basis van het ledenbestand van de NVJ aan dat zo\u2019n beetje twee derde van de journalisten in de Randstad woont. Het was een genuanceerd verhaal; Smouter riep geen moord en brand over deze kloof en liet zich ook niet verleiden tot dramatische conclusies dat het zo niet langer kon met al die Randstedelijke journalisten. Er zijn – zo gaf hij aan – zeker ook verslaggevers die buiten de ring en buiten het Mediapark komen om verhalen te maken. Maar verslag doen \u2018over\u2019 is toch iets anders is dan verslag doen \u2018uit\u2019 en daarom eindigt Smouter zijn stuk met vijf oplossingen om de kloof toch enigszins te verkleinen. Geen rocket science<\/em>, maar wel mooie idee\u00ebn (zoals het publiek zelf meet-ups laten organiseren bijvoorbeeld) waar redacties in Nederland best wel eens goed over na kunnen denken. Een constructief verhaal dus. \"\"<\/p>\n

Oude journalistiek<\/strong>
\nIn het mediaforum<\/a> op NPO Radio 1 hoorden we dat Jan-Kees Emmer (voormalig adjunct-hoofdredacteur van De Telegraaf en tegenwoordig samen met Sjuul Paradijs eigenaar van Trusted Media) deze kloof totale onzin vond. Op verzoek van de redactie van Villamedia vatte hij zijn mening nog even samen in een opiniestuk<\/a>. \u2018Nederland is te klein voor een kloof,\u2019 zo beargumenteert Emmer. Binnen twee uur ben je vanuit de Randstad overal en media komen bovendien met regelmaat op bezoek in de Provincie. Op dat punt waren Smouter en Emmer het nog wel eens. Hij vervolgt zijn verhaal vervolgens met met het weinig steekhoudende argument (N=1) dat er op de redactie van Trusted Media <\/a>toch echt meerdere mensen werken die niet uit Amsterdam komen. En concludeert vervolgens: ‘de mediakloof is een frame, weer worden media weggezet als elitair, het is fake news en gevaarlijk om het zo te benoemen’. Hij eindigt zijn verhaal dan ook met een waarschuwing (aan het adres van de kloof-believers<\/em>):<\/p>\n

\u2018Het erkennen en meepraten van deze trend leidt tot afbrokkeling van het gezag van de klassieke media. En dat is slecht voor de samenhang in de samenleving.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Smouter en Emmer hebben vermoedelijk allebei hetzelfde doel voor ogen: samenhang in de samenleving (verbinding is wellicht een beter woord?). Maar hun manier van benaderen en reageren is in mijn ogen een typisch voorbeeld van oude versus nieuwe journalistiek.<\/p>\n

Constructief versus defensief<\/strong>
\nWaar Smouter (nieuwe journalistiek) de zogenoemde \u2018kloof\u2019 in eerste instantie onderbouwt met cijfers en daarbij zoveel mogelijk nuanceert en bovendien naar oplossingen zoekt, doet Emmer (oude journalistiek) precies het omgekeerde. Hij is defensief, slaat de cijfers van Smouter in de wind en verwijst naar de weinig representatieve statistieken van zijn eigen redactie van Trusted Media (dat met alle respect, ook nog eens geen journalistiek bedrijf is). Er wordt juist angst aangewakkerd door zelf te praten in termen als \u2018fake news\u2019 en \u2018gevaarlijk\u2019. Het afbrokkelen van het gezag van klassieke media, waar Emmer zorgwekkend over spreekt, heeft precies met deze aspecten te maken: onnodige tegenstelling cre\u00ebren, geen ruimte voor nuance of luisteren naar de ander en niet ingaan op argumenten of statistieken. Ik noem dat in dit kader ‘oude journalistiek’.<\/p>\n

Nieuwe journalistiek zien we gelukkig in veel verschillende vormen en varianten om ons heen. Journalistiek die transparant is, die tot stand komt met behulp van \u2013 of waar tenminste oog is voor – het publiek, waarover verantwoording wordt afgelegd. En waarbinnen bovendien ook (heel ouderwets eigenlijk) ruimte is voor duiding, verdieping en context. Ik noem een paar voorbeelden:<\/p>\n

\"\"<\/p>\n