Het is zeker een goede vraag om na te gaan of hoor-en-wederhoor nog wel gewenst is. Het antwoord luidt wat mij betreft volmondig JA.

@Daniël

Je zegt het al in je laatste zinnen: het gaat om de feiten. Een goede journalist zorgt dat die in orde zijn. In jouw fictieve geval zou ik een zeer snelle reactie van de burgemeester willen hebben en wanneer die niet komt inderdaad publiceren als mijn zaak volledige feitelijk afgedekt zou zijn.

Maar bij ernsitige beschuldigingen zou ik wel voor wederhoor pleiten – dat schreef ik ook.

@Jan Kees

Ernstige beschuldigingenn die niet aantoonbaar op feiten zijn gebaseerd zouden nooit door serieuze journalisten opgeschreven moeten worden. En als ze toch het nieuws halen, zouden serieuze journalisten de feiten achter de beschuldigingen moeten onthullen. Desnoods via een reactie van de betrokkenen, maar liever door die feiten zelf op te diepen.

Waar ik me tegen afzet is de obligate quotjes-ophalerij bij ‘de tegenpartij’ en het laten reageren van mensen die toch al vanwege hun acties in een stuk voorkomen. Het draagt zelden wat bij.

Het blijft ook regelmatig achterwege. Maandag had de Volkskrant een stuk over selectie bij universiteiten. Gelukkig was men niet bij de Landelijke Studenten Vakbond langs gegaan voor de overbodige tegenstem.

Dan reageert de burgemeester: al zijn bonnetjes worden voor het indienen gecheckt door een wethouder waaraan hij goed moet uitleggen waarom hij een uitgave zou mogen declareren, er zijn richtbedragen waarboven niet word vergoed ook al is de uitgave duurder en de accountant voert een uitgebreide controle uit en keurt de uitgaven altijd goed.

Natuurlijk kun je dan je stuk aanpassen of een nieuw stuk schrijven met de reactie van de burgemeester. Maar hoeveel mensen hebben de beschuldigingen aan zijn adres dan al gelezen hebben zonder dat weerwoord?

Die loze reacties zeggen mij als lezer twee dingen:
1) je zoekt niet alleen naar feiten ondersteunen wat je al weet, maar ook naar wat dat mogelijk zou kunnen ontkrachten.
2) degenen die beschuldigd wordt (of anderszins genoemd wordt) heeft geen duidelijke uitleg of verklaring.

@Henk

Ik ben geen voorstander van het niet-checken van feiten, maar wel van het achterwege laten van gratuite meningen “ik herken me niet in het verhaal”, “het is een eenzijdige weergave van de feiten”.

“Get your facts right” zou ook mijn adagium online zijn. Verhalen veranderen permanent online, bronnen vullen aan en spreken soms tegen. Het beginproduct moet feitelijk juist zijn, verwijzingen (links) naar bronnen. Het eindproduct kan een aanvulling van betrokken en andere bronnen zijn.

Ook ben ik behoorlijk allergisch voor het argument “waarom geen wederhoor toegepast?” – in veel gevallen is dat helemaal niet nodig.

@Jaap

Mijn stelling zou zijn dat je online eerder met verhalen kan komen. Er is altijd wel een extra mening te halen. Op een gegeven moment zijn je feiten voldoende. Als er later extra informatie komt, moet je dat ruimhartig behandelen – hetzij via comments, hetzij in het stuk zelf.

Snel is niet identiek aan sensatiebelust volgens mij. In de Volkskrant stond afgelopen zaterdag een voorbeeld (Vonk, over kinderdagverblijven) een voorbeeld van een bron die een publicatie met een maand uit wist te stellen (interview toezeggen, uitstellen en een dag vantevoren afzeggen) van effectief uitstellen. Wederhoor is niet per se accuraat.

De beste reactie is natuurlijk onder het stuk zelf, met een verwijzing in het stuk als dat nodig is.

Piets punt is dat de mores verschuiven op internet, en dat dat onder meer komt doordat nieuws op internet vaker een conversatie is (waarbij meer bronnen het oorspronkelijke nieuws aankleden). in zijn meest extreme vorm leidt dat tot publish first, check later journalistiek. Het kan, maar ik zou het niet alle journalistieke media aanbevelen. Sterker nog: het kan geen kwaad als feiten ook in nieuws op internet zijn geverifieerd, wat vaak neerkomt op wederhoor.