Voor zover ik kan zien, lopen er een paar draden door elkaar. Delen kun je inderdaad alleen deelbáre zaken, iets wat er ís. De foto – en de tekst – die vroeger fysiek van hand tot hand gingen, is vervangen door het doorgeven van een kopie: identiek en oneindig herhaalbaar. Delen is in essentie niet anders dan het gedeelde krantenabonnement in tijden van crisis.

Los daarvan staat de kwaliteitsdiscussie. Die is veel belangrijker. In een wereld waarin velen veel kunnen delen, zál veel worden gedeeld. Met gevoel voor dramatiek: de fysieke wereld kopieert zichzelf in een digitale. Ook daar zul je je weg moeten vinden in de brij.

Die gidsfunctie is altijd al vervuld; door buurtgenoten, vrienden, collega’s, én journalisten. Die laatste als groep die kon bestáán van dat verwoorden en verbeelden. Daarvoor waren ze wel afhankelijk van een verdelingsmachanisme: de krant, de omroep. Het is uiteindelijk ook dat medium wat bepaalt wat goede journalistiek is. Dat is zeker niet overal de inhoudelijke kwaliteit, maar de zwam Winst.

Delen en produceren zijn nu een stuk eenvoudiger geworden. Dat zegt inderdaad niets over kwaliteit; noch naar de ene noch naar de andere kant. Zowel voor de ‘amateur’ als de ‘professional’ biedt het kansen en bedreigingen. De ellende is wel dat die eerste, vanuit een achtergestelde startpositie,
vooral kansen ervaart en de tweede vooral de bedreigingen, vanwege het wegvallend monopolie op distributie.

Inderdaad, ‘delen’ als zodanig is niet het wondermiddel; net zo min als dat professionele journalisten ‘echt nieuws’ maken. Dat is een andere selectie, gemaakt vanuit een opvatting wat ‘nieuws’ ís. Voor journalisten is de ellende dat die opvátting nu onder druk staat.