Comments on: Han van Gessel (1941-2013), de man van het Groot Dictee

By: Piet Bakker

Piet Bakker — Thu, 01 Aug 2013 10:23:07 +0000

Ja, De Volksknar… ik prijs me gelukkig ook tot de abonnees te horen.

By: Jacques de Jong

Jacques de Jong — Wed, 31 Jul 2013 13:14:22 +0000

Een beperkte kring weet dat Han van Gessel tot augustus vorig jaar een belangrijk aandeel had in de samenstelling van de Volksknar, een soort clubblad voor pensionado’s van de Volkskrant. Ik ben daarmee in 2005 begonnen, maar toen hij zich al snel als medewerker meldde, kreeg het krantje een professioneel karakter, met interessante series en uitstekende interviews, alles met betrekking tot de Volkskrant van zowel vroeger als van nu. Het werd en wordt vrijwel gratis verspreid via e-mail. Geregistreerd staan 300 abonnees, het aantal lezers ligt vermoedelijk rond de 500.
Han was de creatieve denker, ik de creatieve doener. Eigenlijk een perfecte combinatie. Hij moest er wegens gezondheid vorig jaar mee ophouden. Dat spijt me nog. Nadien hadden we nog regelmatig overleg. Dat ga ik ook missen.
De Volksknar heeft intussen navolging gekregen bij de oudgedienden van Elsevier (XElse4) en van Het Parool (De Paroliebol). Er blijkt duidelijk behoefte aan te bestaan.

By: Paul Vehmeyer

Paul Vehmeyer — Fri, 26 Jul 2013 14:16:42 +0000

Han kende ik uit een andere tijd dan die van zijn redacteurschap en opvolgende functies bij de Volkskrant. Han en tweelingbroer Henk kwamen in de Amsterdamse Studentenvereniging THOMAS aan in 1960. Zelden kon je iemand, laat staan een tweeling, meemaken die zo diligent omging met toevertrouwde taken. Om beurten verkochten ze door de week de maaltijdkaartjes op KSK, de studenteneettafel in die dagen in de Vondelstraat, op huisnummer 80.

Han ging uit met mijn latere echtgenoot toen ik driekwart jaar met deze vriendin gebrouilleerd was. Inmiddels ben ik met deze toenmalige studente geneeskunde meer dan 50 jaar samen. Unaniem was ons oordeel over Han. Altijd aardig, pienter-tot-en-met en bijzonder hartelijk. HIJ stuurde bloemen met Inekes VERLOVING, een move die we zelf als een verplichting voelden waar we in die vroege jaren ’60 niet omheen dachten te kunnen.
Met veel aandacht, vertrouwen en lezier heb ik veel van zijn talloze bijdragen in de krant gelezen. HAN BEDANKT !