Ik sluit me aan bij Remko. Bovendien, journalisten staan elke dag voor de keuze welke informatie ze wel of niet geven aan hun publiek. Soms laat je grote delen informatie weg omdat je van 400 woorden af moet. Dan moet het ook geen punt zijn om enkel het woord ‘martelen’ te noemen, en het niet over het exacte aantal getrokken tanden te hebben.
Het scheelt ook al als je zegt: “het lichaam werd in verschillende delen gevonden”. In plaats van: “zijn armen, benen en hoofd werden gescheiden van de romp aangetroffen”. Vooral als je het aanvult met: “waarschijnlijk is een elektrische zaag gebruikt”. Dat is dan geen journalistiek meer maar gewoon sensatie. (Betreffende zinnen komen uit stuk op de website van De Volkskrant – http://bit.ly/13eJkoy).

Er ligt een wereld tussen zwijgen en alles willen laten zien of vertellen. Er ligt ook een wereld tussen censuur (een ander die bepaalt wat je wel en niet mag schrijven) en zelfbeheersing (een keuze om niet alles te vertellen wat je weet, of wat je te weten kunt komen). Er ligt zelfs een wereld tussen zelfcensuur en het waardig omgaan met de personen over wie je bericht. Ook nu maken journalisten keuzes in wat ze al of niet tonen. Mijn pleidooi is slechts om wat minder te tonen. Dat kun je afwijzen of daar kun je op ingaan. Ik hoop natuurlijk op dat laatste.