Comments on: De journalist als lopende-bandarbeider

By: Gaat de journalistiek de ondergang tegemoet? | 2prvbprintmedia

Gaat de journalistiek de ondergang tegemoet? | 2prvbprintmedia — Mon, 18 Nov 2013 15:58:35 +0000

[…] met de journalistiek volgens Remko van Broekhoven. Op J•lab neemt hij stelling tegen de De journalist als lopende-bandarbeider. Hij schrijft, in navolging van Nick Davies (Flat Earth News) dat in: ”steeds commerciëler […]

By: Gaat de journalistiek de ondergang tegemoet? - Blog - De Nieuwe Reporter - Journalistiek & Nieuwe Media

Fri, 15 Nov 2013 14:07:53 +0000

By: marco van kerkhoven

marco van kerkhoven — Tue, 05 Nov 2013 15:10:39 +0000

Mooi discussie, oude discussie, relevante discussie; allemaal waar. Niet waar is dat kwaliteitsjournalistiek te duur is. Kwaliteit heeft een prijs, zoals dat geldt voor alle producten. (Marsepein van de bakker is lekker, van de Hema vies. Scheelt ook 2 euro/100 gram, en vinden we helemaal niet vreemd.) Het probleem is dat er steeds minder mensen voor wil betalen.

Waarom dat zo is, weten we niet. Is er teveel gratis aanbod van vergelijkbaar waar, gratis kranten, blogs etc? Geven mensen misschien minder prioriteit aan kwaliteitsnieuws omdat er zoveel meer andere dagelijkse kosten zijn. Een krant is toch voor velen een luxeproduct, ver na de tweede auto, vaatwasser, de huishoudhulp en de nieuwste smartphone. Of is het nieuws soms domweg een slechter product geworden? Hoe lang kun je stukjes ‘uitpoepen’ totdat mensen doorhebben dat het echte shit is? Nou ja, een jaar of twintig, zo lijkt het.

De opdracht aan een school als de SvJ is journalisten afleveren die klaar zijn voor de arbeidsmarkt. Je bewijst er niemand een dienst mee daar al te principieel in te zijn, en star op te leiden voor banen bij VN. Maar u vraagt, wij draaien, werkt ook niet. Leuke stukjes leren schrapen, is zeker geen garantie voor een baan.

Een reële oplossing is domweg alles te doen. In vier jaar kun je jonge mensen heel veel leren. En dat willen ze ook. Dat zie ik iedere dag. Laten we vooral de lat hoog leggen. Studenten van de SvJ leren schrijven, filmen, aggregeren, interviewen, niet bang te zijn voor data, commercieel denken, achterdochtig zijn naar de politiek enz enz., dat is helemaal niet teveel gevraagd. Wat ze daarna doen, is hun zaak. De basis is gelegd, je leert je leven lang verder als je daar voor open staat.

Naïef, te optimistisch? Nee hoor, niet iedereen is journalist. Het is een vak en naar vakmensen is altijd vraag.

By: Piet Bakker

Piet Bakker — Tue, 05 Nov 2013 14:02:22 +0000

Je kan over de discussie over “content verwekken versus verwerken” praten in normatieve zin: gevaarlijke ontwikkeling, staat haaks op de kern van journalistiek, moeten we ons als opleiders verre van houden…
Of je kan constateren dat dit een ‘fact of life’ is, een daadwerkelijke ontwikkeling, en dat je je moet afvragen hoe je daarop reageert, hoe je daar als opleiding op inspeelt.
Ik voel meer voor het laatste. Wat is het, hoe werkt het, hoe doe je het, zijn er verschillende vormen, geef je alleen maar commerciële content door, kan het wat opleveren, kan je ook relevante interessente en originele content vinden en cureren?
Vrijwel alle grote media passen dit op grote schaal toe. Als je meteen met de rug naar de praktijk gaat staan, maak je jezelf als opleiding snel irrelevant.
Als je alles op een rijtje hebt, kan je alsnog zeggen dat je het niet gaat doen, het op een bepaalde manier doet, of er vol ingaat.

By: Elmar Veerman

Elmar Veerman — Tue, 05 Nov 2013 13:21:47 +0000

Ja, daar moeten we het over hebben. Ik denk alleen niet dat de mensen in de top van nieuwsorganisaties werkelijk veel keus hebben. De twee grootste inkomstenbronnen van de journalistiek zijn gewoon razendsnel en bijna volledig aan het opdrogen. Advertentiegelden zijn steeds minder gekoppeld aan inhoud, en steeds meer aan individuele consumenten. Google en Facebook gaan er met het geld vandoor; de journalistiek blijft met lege handen achter. De consument krijgt intussen veel nieuws gratis, omdat de kosten van verspreiding gedaald zijn tot nul. Een steeds kleinere groep kiest er nog voor te betalen voor journalistiek, dus worden de kosten per persoon steeds hoger.
Wat kan dan wel de journalistiek redden? Ik denk dat alleen subsidie dat kan. Democratische staten zullen moeten gaan beseffen dat onafhankelijke journalistiek een van de belangrijkste pijlers onder de democratie is. Dat mag best wat geld kosten. Hoe verdeel je dat dan zonder dat de staat gaat voorschrijven wat de journalisten doen? Ik denk dat het omroepmodel daarvoor de beste leidraad biedt. Mensen die abonnee (donateur) worden van een journalistiek medium betalen een beetje, en de gemeenschap vult dat aan met subsidie.

By: Yolan Witterholt

Yolan Witterholt — Tue, 05 Nov 2013 12:46:38 +0000

Zoals een artdirector van een lifestyleblad onlangs in alle ernst tegen me zei: “Content is tegenwoordig gewoon te duur.”

By: Jolenta Weijers

Jolenta Weijers — Tue, 05 Nov 2013 10:01:54 +0000

Het is altijd goed om stil te staan bij de kwaliteit van de journalistiek. En in bepaalde opzichten ben ik momenteel behoorlijk bezorgd. Maar laten we de ‘oude’ journalistiek niet romantiseren.
Al in de vroege jaren negentig van de vorige eeuw deden we op de plaatselijke redacties van de regionale krant vaak aan – wat wij toen noemden – tapijt leggen. Er moesten pagina’s vol, en op een regioredactie kon je nu eenmaal niet terugvallen op een ANP’tje om hier en daar nog wat gaatjes te vullen. En dus legden we de lat voor politieberichten soms toch maar iets lager. En putten we vrolijk uit vergaderstukken van de gemeente voor een ‘fatsoenlijke’ tweekolommer. Nabellen? Wederhoor? Morgen! Dat zou dan een fijn ‘flupje’ opleveren – hup, weer een artikel uitgepoept.
Let wel: tussen het tapijt leggen door produceerden we echt nieuws. Ook al waren we maar met z’n vijven – en was er altijd wel iemand overuren aan het compenseren en altijd iemand bezig met eindredactie, zodat we effectief met drie man twee broadsheet pagina’s zaten vol te tikken. We hingen constant met Jan en alleman aan de telefoon om milieuschandalen boven water te krijgen, fout-declarerende wethouders te betrappen en de geheime agenda’s achter grote politieke beslissingen te ontdekken. We maakten een mooie krant, vonden we zelf.
Af en toe kwam een oudgediende de redactie opwandelen. Een journalist die al een jaartje of tien met pensioen was, maar nog steeds af en toe een nieuwtje kwam langsbrengen. Die keek dan eens rond, monsterde hoe wij zaten te zwoegen, haalde zijn neus op en zei: ‘Dit is natuurlijk geen journalistiek meer.’
Ik wil maar zeggen: vroeger was alles beter. Altijd al.